In het zonnetje: Elly Godijn – Blauw Gras

Tazzy Jeninga vroeg mij of ik een stukje wil schrijven voor haar blog over BLAUW GRAS. Dat wil ik heel graag en ik wil Tazzy bedanken voor de vragen!

Waarom schreef je het boek?
Dit heb ik beschreven in mijn boek. (Hieronder het fragment).

Zelf ademen wordt te zwaar voor Lotus en ze moet aan de beademing. Ik schrik daar zo van dat ik mijn tranen niet kan bedwingen. Terwijl ik altijd heb gezegd: ‘Geen tranen bij Lotus, huilen op de gang.’
Ze geven haar een lichte narcose en een bloedtransfusie, die nu wel lukt. Ik moet op de gang wachten, waar de tijd langzaam weg tikt. Daar probeer ik te mediteren. Tegenover mij staat een kast met boekjes, één ervan is: “Mijn zusje is een engel”. De titel raakt me enorm, ik wil het niet lezen, ik wil niet geconfronteerd worden. Ik mis een boek over hoop, een boek van een moeder die hetzelfde meemaakt. Ik wil niet lezen over de dood, maar over kwetsbaarheid en kracht. Daar op dat moment denk ik: ik schrijf dat boek.

Waarover gaat het boek?
“Blauw Gras” vertelt het verhaal van een moeder die een meisje krijgt van 700 gram, vijftien weken te vroeg geboren en met een slechte levensverwachting. Het is een autobiografische dagboekroman en ik heb alles zo beschreven, zoals het was. De angst, de hoop, de emotionele rollercoaster, maar ook de dagelijkse dingen die gewoon doorgaan. Ik ben in het boek heel eerlijk over mijn emoties.

Hoelang duurde het schrijfproces?
Zeven jaar geleden schreef ik het dagboek ’s avonds na iedere enerverende dag. Het was mijn houvast en een manier om ermee om te gaan. Daarna heeft het alleen maar op de plank gelegen. Totdat ik het ging herschrijven. Alles wat op papier stond, was geschreven vanuit een primaire emotie. Niet publiceerbaar. Hier heb ik de laatste jaren aan gewerkt, redigeren, namen gefingeerd en ook heb ik het perspectief veranderd. Daarnaast heb ik bronnen geraadpleegd of ik de juiste medische definities heb gegeven. In het boek worden ook medische termen uitgelegd en er staat achter in het boek een verklarende woordenlijst.
Begin dit jaar heb ik een lanceerdatum geprikt en heb ik me in mijn vrije tijd op het boek gestort. Tijdens deze intensieve fase, kwamen alle angsten weer naar boven en kreeg ik ’s nachts weer nachtmerries. Het is ook een verwerkingsproces om dit boek te schrijven.

Hoe is het om je eigen boek in handen te houden?
Na 65 boeken van anderen te hebben uitgegeven, is het heel bijzonder om je eigen boek vast te houden. Ik ben trots. Op mijn dochter en op het boek. Zonder haar was ik nooit geworden tot wie ik nu ben! Ik heb een aantal interviews gegeven voor dagbladen en tijdschriften en het voelt zo goed! Er is veel aandacht voor het boek, dat had ik niet verwacht. Ik dacht; ik schrijf voor een kleine doelgroep.

Wat zijn je toekomstplannen?
Allereerst de uitgeverij, veel mooie boeken uitgeven van veelbelovende auteurs. Daarnaast werk ik aan een roman en dat is heerlijk. Fictie schrijven en mij verliezen in poëtische proza, dat is wat ik als schrijver het liefste doe.

En wat BLAUW GRAS betreft? Ik laat het op me afkomen en geniet van wat komen gaat.