Blog op een laag pitje…..

Ik heb er heel lang over nagedacht….

Maar ik moet nu eerlijk zijn, tegen mezelf en tegenover jullie.

Mijn online bezigheden staan al sinds begin December op een heel laag pitje.

Ik ben oververmoeid, grieperig, verkouden en overbezorgd. Lees echt bijna geen letter, de laatste tijd. Er liggen nog recensies op papier die ik nog moet uittypen… Maar ik heb er geen energie voor.

Het is tijd om voor mezelf, mijn familie en mijn huisdieren te kiezen.

Op sinterklaas dag werd Zoey heel erg ziek. Ze leek in het weekend op te knappen, maar overleed maandagochtend, geheel onverwachts nog. Ik was er kapot van. Ze was zo’n sterke cavia. Mijn cavia’s zijn mijn kinderen…. Toen het net een beetje begon in te dalen, dat ze er echt niet meer was, kreeg Puck een ontsteking in haar oog. Een week gedruppeld, maar op zondagavond ging het oog uitpuilen. Echt eng. Maandag (oudjaarsdag) naar de dierenarts, een spoedoperatie, haar oog moest eruit. De operatie stond al in de planning voor donderdag. Het oog was niet meer te redden. Maar het ging zo snel dat het er meteen uit moest!

Ik heb staan huilen als een klein kind. Moest haar achterlaten bij de dierenarts. Het wachten duurde ook zo lang…. oudjaarsavond kon ik haar weer ophalen. Ze had de operatie gehaald. Maar sliep nog zo diep…. in de auto dacht ik dat ze was overleden, helemaal in paniek. Eenmaal thuis krabbelde ze langzaam op… Medicijnen gegeven tot en met gisteren. Nu is het belangrijk dat ze zelf gaat eten. Ik geef haar wel nog een beetje krachtvoer met water af en toe. Ze knabbelt wel aan eten, maar als baasje zie je haar liever meteen gezond. Er zijn momenten dat ze helemaal fit lijkt. Vanmorgen riep ze me bijvoorbeeld. Als ik uit bed kom, doet ze dat altijd als ze in haar goede doen is.. Ze kwam zelfs eten halen. Maar heeft nog niet veel kracht. Zo’n litteken trekt natuurlijk ook bij het eten.

Ze doet het heel goed en ik ben trots op haar. Na het overlijden van Zoey, haar mama, ben ik op zoek gegaan naar een vriendinnetje. Had er ook 1 op het oog. Maar omdat ze last van haar oog had, dacht ik.. Ik zeg nee… Maar ik dacht dat gezelschap haar zou opvrolijken. Dus de kleine Bengel toch meegenomen. Ze vinden elkaar erg lief. 2 dagen na de operatie kwam ik erachter dat Bengel haar zusje Brownie nooit was opgehaald.. Haar ook geadopteerd. Ze zijn zo lief voor elkaar, deze 3 meisjes. Super! Ik lach veel om hun vrolijkheid.

Eerder dit jaar was ik Bikkel al kwijt. Ik was dus echt kapot in December. Ook omdat er veel mooie en lieve mensen zijn overleden in deze maand….

En ik slaap gewoon heel slecht. Dus lezen is er niet bij. Ik moet tot rust proberen te komen. Maar dat is moeilijk door de omstandigheden…

Ook mijn thuissituatie is niet helemaal fijn. Een vader die zo nu en dan op de seh belandt. 2x een ambulance ritje gehad. Mijn moeder gaat ook niet echt vooruit. Ze moet komende week weer naar de dokter.

2018 zat ons niet mee……

Maar nu moet ik vooral rust vinden, slaap inhalen en hopen dat Puck er weer helemaal bovenop komt….

Volgende week weer werken, misschien helpt de routine me weer. Maar rust nemen blijf ik doen.

Lezen zit er gewoon eventjes niet in. Sorry aan alle auteurs en uitgevers. Ik moet deze keuze maken. Het is moeilijk voor mij, om dit te doen.

Ik hoop dat alles snel weer goed gaat. Maar overhaast het zeker niet.