Annemarie Jongbloed en Ingrid van der Knaap- Jantje

Dit boekje uit de cultuurhistorische reeks neemt je mee naar Java. Het Java in oorlogstijd, het Java van Armoede en veel onbegrip.

Je ziet het door de ogen van Jantje. Als zemeen klein meisje is, leeft ze samen met haar vader. Maar haar vader is niet lief voor haar. Ze wordt geslagen. De buurtbewoners, zien haar als een vies kind, van gemengde komaf. Ze is een brutaal meisje en krijgt totaal geen opvoeding. Hierdoor is haar gedrag niet te voorspellen. Ze wil weg bij haar vader.

Naarmate ze ouder wordt, komt ze in tehuizen terecht en bij de nonnen. Die kan ze goed de baas. Ze is een bijdehante tante, die voor zichzelf heeft moeten leren zorgen. Haar leven wordt nog erger, als ze in een jappenkamp terecht komt. Toch laat ze zich niet kennen. Het was geen fijne plek om te leven. Het grijpt je echt aan!

De 16 jaar die zij op Java heeft geleeft en waar ze opgroeide, zijn best heftig. Je leeft met Haar mee. En dan te bedenken dat het een waargebeurd verhaal is! Ik lees graag boeken door de ogen van een kind. Ze zijn meestal goudeerlijk en zien dingen toch anders als volwassenen.

Dit is erg aangrijpend. Je voelt de overlevingsdrang, het verdriet en de pijn. Toch is Jantje een super sterke vrouw geworden en gebleven.

Het leest vrij kinderlijk, maar het is dan ook een kind, die haar verhaal op papier zet.

De mooie, aangrijpende illustraties geven het verhaal nog meer diepgang. Deze zijn echt pakkend. Bijzonder knap gedaan, om de sfeer zo te kunnen weergeven. Het voegt veel waarde toe aan het verhaal.

Ik geef dit boekje 4,5 sterren.