Melinda Metz – Hartendief op pootjes

Dit was mijn eerste roman van het jaar en wat voor 1! Elke seconde genieten geblazen.

Je volgt een aantal verhaallijnen. De leukste is die van de kat MacGyver. Deze kat heeft een overvolle agenda. Hij moet een mannetje vinden voor zijn baasje Jamie. Mac gaat hier echt heel ver mee. Je ziet het door zijn ogen. Hoe ziet hij zijn baasje? Hoe ziet hij de hond van de man, waar hij Jamie aan wil koppelen…… Hij is er van overtuigd dat veel mensen zijn hulp nodig hebben.

Jamie snapt er niets van. Ze denkt dat ze een stalker heeft. Mac is de enige man in haar leven. Ze heeft haar buik vol van mannen. Ze gaat nu een jaar helemaal aan zichzelf denken. Geen menselijke mannen. Maar waarom vindt ze dan steeds mannelijke kledingstukken op haar deurmat?

Bij David verdwijnen allerlei dingen. Hij móet gaan daten, van zijn beste vrienden. Maar hij is het verlies van zijn vrouw, nog lang niet te boven. Maar dan komt hij een bijzondere vrouw tegen…

Mac brengt David ook spullen van Jamie, maar de mensen lijken hem maar niet te begrijpen. Wat is er toch mis met ze? Hij besluit om andere mensen ook te gaan helpen.

Ik heb genoten van de humor en ook zitten zwijmelen. Je wordt verliefd op deze kat. De titel is daarom perfect gekozen.

Leest bijzonder goed, deze feelgood roman. Een echte aanrader!

5 verdiende sterren *****

Advertisements

Ik ruim op en geef weg!!!

Ik ruim op en geef weg!!!
Maak even goed duidelijk welke boeken je zou willen hebben.

Bij meer interesse in een boek ga ik lootjes maken.
Ze zijn 1 x gelezen. De meeste hebben recensie exemplaar stempels. Als je dat geen probleem vindt, dan kun je meedoen!

Let wel op: De verzendkosten van 1 of meer boeken.. die zijn voor jezelf.

Ik streef er naar meerdere mensen gelukkig te maken

Waneer ik lootjes trek weet ik nog niet. Mijn leven is onvoorspelbaar😉.

Meedoen kan alleen via de groep ik hou van historische leerzame boeken en romans!!! Op Facebook.

Geert-Jan Roebers & Margot Westerman- De grondel en de garnaal

Dit boek is echt ontzettend leuk en leerzaam. Je leert over allerlei dieren en hun vriendschappen, relaties, samenwerkingen en soms wat vreemde eigenschappen.

Het is goudeerlijk op papier gezet. Soms voel je echt mee met de dieren. En voel je hun pijn of verdriet. Maar vooral voel je veel liefde!

Door de prachtige illustraties, krijg je een nog beter beeld van het dierenrijk.

Je wordt meegenomen door veel verschillende thema’s zoals: Speelmaatjes, schoolvrienden, moederliefde, broederliefde, zorgdieren, pluizen en plukken, knuffeldieren, vriendendiensten, huisgenoten , reisgenoten, vriendjespolitiek, valse vrienden, vergeten en vergeven etc. Het is voor volwassenen ook leuk om te lezen. Kinderen kunnen het zélf lezen of laten voorlezen. Er komen gegarandeerd dingen voorbij die je nog niet wist of waar je nog nooit van had gehoord. Opmeen leuke vlotte en speelse manier verteld. Terwijl sommige stukjes toch best heftig zijn. Maar je gaat wel een beetje anders naar de dierenwereld kijken op deze manier.

Zoogdieren, vissen, primaten, vogels, reptielen en insecten, alles komt voorbij. Eennzeer gevarieerd boek dus!

Echt een prachtig prentenboek. Voor mijn gevoel helemaal compleet en zelfs een beetje spanned soms. Maar ook grappig op zijn tijd. En het zal je zeker een aantal keer hardop “huh”? Laten roepen. Zeer goed gedaan!

5 verdiende sterren*****

Jennifer Robson- Aan de oever van de Seine

Dit boek trok mijn aandacht door de quote: “heerlijk boek dat fans van Downton Abbey zeker zal aanspreken.”

Ik had er dus meteen zin in, aangezien ik van D.A. hou. De tijd, de kleding, de auto’s en de gebruiken komen goed overeen met de serie. Dat is een feit dat waar is. Maar het verhaal is meer een roman. In D.A. zit veel meer actie en heftigheid.

Lady Helen is bijna gestorven en besluit om haar leven in eigen handen te nemen. Ze is immers volwassen en haar ouders blijven haar maar sturen. Tijd om op eigen benen te staan. Haar ouders zien haar liever trouwen, nadat ze een schandaal heeft meegemaakt. Maar Helen wil graag schilderles krijgen van een docent waar ze tegen op kijkt. Dus vertrekt ze met haar losbandige, tante, die weduwe is van een rijke man, naar Parijs. Hier maakt ze vrienden voor het leven, wordt ze verliefd en gaat ze door, allerlei gevoelens heen, die ze thuis in Engeland niet kende. Ze leert zichzelf beter kennen. Leert hoe de wereld en de mensen in elkaar zitten. Moet keuzes maken, die haar verdere, leven zullen bepalen en schildert veel.

Het is een mooie roman, maar er zit geen spanning in. Wel veel gevoelens. Daar kun je als lezer niet omheen. Het decor van deze periode op de achtergrond is mooi beschreven. En je waant je dan ook echt in die tijd.

Het leest vlot, maar er gebeurt niet echt super veel, dat het het een pageturner is geworden voor mij. Ik heb er een behoorlijke tijd over gedaan. Een perfect boek om tussendoor te lezen dus. Als je van die periode houdt, is het even heerlijk wegdromen.

Ik geefmditmboek 3 sterren***.

Blog op een laag pitje…..

Ik heb er heel lang over nagedacht….

Maar ik moet nu eerlijk zijn, tegen mezelf en tegenover jullie.

Mijn online bezigheden staan al sinds begin December op een heel laag pitje.

Ik ben oververmoeid, grieperig, verkouden en overbezorgd. Lees echt bijna geen letter, de laatste tijd. Er liggen nog recensies op papier die ik nog moet uittypen… Maar ik heb er geen energie voor.

Het is tijd om voor mezelf, mijn familie en mijn huisdieren te kiezen.

Op sinterklaas dag werd Zoey heel erg ziek. Ze leek in het weekend op te knappen, maar overleed maandagochtend, geheel onverwachts nog. Ik was er kapot van. Ze was zo’n sterke cavia. Mijn cavia’s zijn mijn kinderen…. Toen het net een beetje begon in te dalen, dat ze er echt niet meer was, kreeg Puck een ontsteking in haar oog. Een week gedruppeld, maar op zondagavond ging het oog uitpuilen. Echt eng. Maandag (oudjaarsdag) naar de dierenarts, een spoedoperatie, haar oog moest eruit. De operatie stond al in de planning voor donderdag. Het oog was niet meer te redden. Maar het ging zo snel dat het er meteen uit moest!

Ik heb staan huilen als een klein kind. Moest haar achterlaten bij de dierenarts. Het wachten duurde ook zo lang…. oudjaarsavond kon ik haar weer ophalen. Ze had de operatie gehaald. Maar sliep nog zo diep…. in de auto dacht ik dat ze was overleden, helemaal in paniek. Eenmaal thuis krabbelde ze langzaam op… Medicijnen gegeven tot en met gisteren. Nu is het belangrijk dat ze zelf gaat eten. Ik geef haar wel nog een beetje krachtvoer met water af en toe. Ze knabbelt wel aan eten, maar als baasje zie je haar liever meteen gezond. Er zijn momenten dat ze helemaal fit lijkt. Vanmorgen riep ze me bijvoorbeeld. Als ik uit bed kom, doet ze dat altijd als ze in haar goede doen is.. Ze kwam zelfs eten halen. Maar heeft nog niet veel kracht. Zo’n litteken trekt natuurlijk ook bij het eten.

Ze doet het heel goed en ik ben trots op haar. Na het overlijden van Zoey, haar mama, ben ik op zoek gegaan naar een vriendinnetje. Had er ook 1 op het oog. Maar omdat ze last van haar oog had, dacht ik.. Ik zeg nee… Maar ik dacht dat gezelschap haar zou opvrolijken. Dus de kleine Bengel toch meegenomen. Ze vinden elkaar erg lief. 2 dagen na de operatie kwam ik erachter dat Bengel haar zusje Brownie nooit was opgehaald.. Haar ook geadopteerd. Ze zijn zo lief voor elkaar, deze 3 meisjes. Super! Ik lach veel om hun vrolijkheid.

Eerder dit jaar was ik Bikkel al kwijt. Ik was dus echt kapot in December. Ook omdat er veel mooie en lieve mensen zijn overleden in deze maand….

En ik slaap gewoon heel slecht. Dus lezen is er niet bij. Ik moet tot rust proberen te komen. Maar dat is moeilijk door de omstandigheden…

Ook mijn thuissituatie is niet helemaal fijn. Een vader die zo nu en dan op de seh belandt. 2x een ambulance ritje gehad. Mijn moeder gaat ook niet echt vooruit. Ze moet komende week weer naar de dokter.

2018 zat ons niet mee……

Maar nu moet ik vooral rust vinden, slaap inhalen en hopen dat Puck er weer helemaal bovenop komt….

Volgende week weer werken, misschien helpt de routine me weer. Maar rust nemen blijf ik doen.

Lezen zit er gewoon eventjes niet in. Sorry aan alle auteurs en uitgevers. Ik moet deze keuze maken. Het is moeilijk voor mij, om dit te doen.

Ik hoop dat alles snel weer goed gaat. Maar overhaast het zeker niet.

19x Soms Niet

Soms zit het mee, soms niet… Deze tekst is een goede beschrijving voor deze verhalenbundel. Sommigen mensen zijn nietmvoor het geluk geboren.

Het genre zou ik roman noemen, met zo nu en dan een uitstapje naar een ander genre. Zelfs science fiction komt aan het bod. Het is dus een mix van genres, verweven in korte verhalen.

De verhalen gaan over geluk, gelukig zijn, familie, vertouwen en pech hebben. Ik zal ze allemaal even in het ultra kort samenvatten.

Jagers. Duisternis. Angst…..

Kun je proberen om aan je lot te ontkomen?

Een vrouw die moet gaan genieten van haar vrijheid.

Een (on)schuldig kind?!

Zuurstof is leven!

Net niet gelukkig getrouwd.

Wat is persoonlijke vrijheid? Of laat je andere mensen bepalen, hie jij je leven moet leiden?

Je oude dag: heb jij alles uit het leven gehaald wat erin zat?

Afscheid nemen van de belangrijkste persoon in je kindertijd.

Vriendschap en vertrouwen.

Wachten loont. Haasten niet.

Soms zit alles tegen. Hoe ver zou jij gaan om je gezin te kunnen onderhouden?

Een (on)vervulde kinderwens .

De dieren nemen de wereld over. Deze was mijn favoriet.

Ben jij (wel) gelukkig getrouwd?

Wat zal men over jóu zeggen, op je begrafenis?

Relaties aangaan…. of juist niet…

De liefde voor een kat.

Vluchteling.

Jezelf redden.

Ik denk dat er voor iedereen wel minstens 1 verhaal in staat, die je aanspreekt. Het is een goede mix van verhalen, om over na te denken. Wat als? Soms gaat alles mis… en soms komt Het ook weer goed.. is dat het lot? 4****

Voorproefje: Gerechtigheid – Mark van Dijk

Als klein meisje woonde ik met mijn ouders en Kirsten in de Colijnstraat, op de bovenste verdieping in een van de drie torenflats die onze kustgemeente rijk is. Het klinkt misschien niet als veel, maar vanuit de woonkamer hadden we een grandioos uitzicht over de uitwatering, het strand en de duinen.
Zo fris als het uitzicht was, zo vermoeid zag ons interieur er uit. Het bankstel stond al zo lang op zijn vertrouwde plek, dat de loop in de verschoten vloerbedekking bijna tot p het beton was ingesleten. Het bijna tot op de draad versleten bankstel en het formica eettafelblad stonden in schril contrast met elkaar. Het was een samenraapsel waar ze zelfs bij de kringloop hun neus voor zouden ophalen, maar wij noemden het thuis.
Iedere ochtend hadden we hetzelfde ritueel; Kirsten en ik wachtten aan de eettafel, terwijl mijn moeder ons brood smeerde en voor zichzelf thee inschonk. Naast ons zat mijn vader voorovergebogen over een regionaal krantje en nipte van zijn tweede biertje, want: “Koffie is voor homo’s!” Van beroep was hij lasser

in een aluminiumfabriek en hij begon op dezelfde tijd als wij. Als ik aan mijn vader denk, zie ik eigenlijk als eerste zijn vlassige snor voor me. De talloze keren dat hij met rooddoorlopen ogen en enorme wallen tegen me stond te schreeuwen, kon ik als kind eigenlijk alleen maar naar die dansende wenkbrauw onder zijn neus kijken. Het ding zat vol opgedroogde stukjes en om mezelf een houding te geven tijdens zijn scheldkanonnade, piekerde ik me ondertussen suf op de vraag wat al die verschillende kleuren toch geweest konden zijn, die nu nog het meest op opgedroogd braaksel leken. Godzijdank was het bij mij en mijn zusje niet de gewoonte om mijn vader een zoen te geven als we ‘s avonds naar bed gingen.
De allereerste keer dat ik in hem het monster zag dat al die tijd op de loer had gelegen en steeds geduldig had gewacht, was toen ik een jaar of vijf was. Die nacht kan ik nooit meer vergeten.
Ik lag te slapen en werd wakker van de druk op mijn blaas. Ik moest plassen, maar ik was al aan de late kant. Met een pijnlijke buik gleed ik voorzichtig uit bed en sloop zo zachtjes mogelijk naar de slaapkamerdeur.
Het toilet lag aan het eind van de gang, één deur naast mijn slaapkamer. Een afstand van niets en ik had het bijna gehaald, mijn hand lag zelfs al op de deurkruk, toen ik vanuit de woonkamer gestommel hoorde.
Ik draaide me verbaasd om. Mijn vader kwam op me aflopen.
Ik kan me niet herinneren dat er voor die dag al eens iets was voorgevallen, behalve dan dat hij nooit echt vriendelijk of lief voor me geweest is. Voor mijn zusje trouwens ook niet, maar daar kom ik straks op.
Er was iets met de manier waarop hij naar me keek. Een half jaar later kende ik zijn dronkenmansgezicht als geen ander, maar die nacht zag ik mijn vader voor het eerst als het monster dat hij was. Zijn ogen stonden glazig in zijn rood aangelopen hoofd en hij keek me niet recht aan. Bovendien hing er een vreemde, zure lucht om hem heen.
Vanuit het niets begon hij tegen me te vloeken en beet me toe dat ik ‘s nachts op mijn nest moest blijven liggen. Hij wilde weten waar ik het gore lef vandaan haalde om zijn gezag te ondermijnen.
Ik had geen idee waar hij het over had en moest inmiddels echt héél nodig plassen. Dus ik draaide me om en opende de deur van het toilet. Op datzelfde moment voelde ik een brandende pijn in mijn zij en ik vloog met een smak tegen de muur. Te geschrokken om te huilen keek ik naar mijn vader, misschien wist hij wat er zojuist was gebeurd.
Zijn gezicht stond verbeten en hij schopte me opnieuw in mijn zij. Deze tweede trap deed zoveel pijn, dat ik mijn hoge nood niet langer meer kon ophouden en ik liet mijn plas lopen. Terwijl de natte plek zich langzaam aftekende en de urine langs mijn benen op de grond druppelde, werden zijn bloeddoorlopen ogen groot van ontzetting. Hij greep me in mijn nek en smeet me door de gang naar de woonkamer. Ik smakte met mijn hoofd tegen de muur en schaafde mijn knie, dwars door de dunne pyjamastof. Ook mijn gezicht en knokkels gleden langs de muur, waarbij de korrelpleister op de wand als schuurpapier werkte en diepe krassen maakte. Ik was bij de tweede trap al begonnen met huilen, maar hierdoor begon ik pas echt te krijsen van de pijn. Mijn vader noemde me een smerig kind en vroeg waarom ik niet meteen het hele huis onder piste.
Door alle tumult was mijn moeder wakker geworden en haastte zich de slaapkamer uit. Aan niemand in het bijzonder vroeg ze wat er in hemelsnaam aan de hand was. Voor mijn vader waren deze woorden genoeg om opnieuw door het lint te gaan. Ik stond erbij en zag hoe hij mijn moeder aanviel en aftuigde. Hij werd gek, ik kan het niet anders zeggen. Slaan, schoppen, spugen, bijten, hij krabde zelfs. Met zijn vuisten bewerkte hij haar lichaam alsof ze van papier-maché was. Het was de eerste keer dat ik mijn moeder heb zien huilen. Het was ook de laatste keer dat mijn moeder zich ermee bemoeide.
Na deze keer durfde ik ‘s nachts mijn bed niet meer uit. Ook niet om te plassen. Het is gênant om te bekennen, maar ik heb tot mijn twaalfde in nat beddengoed geslapen. Ik was zo bang dat ik weer een pak rammel zou krijgen als ik eruit zou komen, dat ik daarom maar lag te wachten tot ik het echt niet meer hield, om vervolgens in de nattigheid weer in slaap te vallen. Afgezien van het feit dat het gewoon een onfrisse situatie was, was het ook nog eens ronduit armoe. Zeker in de winter, wanneer het in mijn slaapkamer praktisch vroor. Maar dat was altijd nog minder erg dan weer zo vreselijk in elkaar geslagen te worden. Nadat mijn vader een aantal keren iets over dat bedplassen had gezegd (hij dreigde er anders zelf iets aan te doen), hebben we een po geprobeerd. Maar dat was niet de oplossing die mijn vader voor ogen had. Nadat ik de gevulde po een keer ’s ochtends naar mijn hoofd had gekregen, waardoor mijn slaapkamer drie weken lang naar urine stonk, begon mijn moeder het natte laken en de matrashoes maar te verstoppen, om verdere onrust in het gezin te voorkomen en waste deze wanneer hij naar zijn werk was.
Achteraf bekeken viel het die ene avond nog wel mee. Zó dronken was hij toen ook weer niet. We hebben hem naderhand wel erger meegemaakt. Veel erger.