Alberto Angela- Cleopatra

Dit boek schetst een beeld over hoe Cleopatra, haar leven er uit gezien, KAN hebben.

Het verhaal begint bij Julius Ceasar in Rome, waar ze volgens eigen zeggen een kind mee had. De laatste dag van Julius wordt op papier gezet met de tijdstippen erbij.

Na de moord op Julius breekt er chaos uit.

Erg uitgebreid en totaal niet spannend of boeiend. Ik had een heel spannend boek verwacht. Maar dit boek is dik geworden, door te veel informatie, die niet echt boeiend is. Langdradig.

Er staan veel kleurenfotos in het boek, dat maakt het nog enigszins aantrekkelijk.

M. Antonius komt natuurlijk ook voorbij. De zogenaamde zelfmoord van Cleopatra. Octavianus, die de macht overneemt. Het verhaal ken je wel. Maar het is op papier gezet als een opsomming en leest niet zo vlot, zoals een leesboek hoort te lezen. Ik had er echt grote moeite mee. En dat heb ik niet snel.

Alles wordt tot op de details beschreven. Cleopatra neemt je bijvoorbeeld mee door haar stad…. Het leven met haar kinderen en vooral haar liefdesleven. Was ze nou slim of sluw?

Achterin staan een aantal landkaarten.

De interpretatie van deze auteur op het leven van Cleopatra, moet je liggen. Mij kon het niet bekoren, helaas.

Twintig jaar uit het leven van de eerste vrouw, die geschiedenis schreef.

Het is erg jammer dat het absoluut niet vlot leest. Je hebt hier echt met een geschiedenisboek te maken. Het is mij te stoffig, de stof is ook erg droog. Het leest niet fijn en is behoorlijk slaapverwekkend af en toe.

Ik geef het 2 sterren. Het is misschien voor iemand anders juist wel een geweldig boek. Maar voor mij was het te langdradig om me in het verhaal te krijgen. 2**.

De wereld staat stil…..

Het begint erop te lijken dat de wereld (bijna) stil staat. Ik ben trots op de mensen die het draaiende houden… Met man en macht, zij aan zij. Toppers!

Ik merk aan mezelf dat ik even een stapje terug moet nemen. Zorgen voor mezelf en mijn geliefden.

Mijn blogs staan daarom voorlopig op een laag pitje. Er zijn veel mensen, die nu juist meer gaan lezen. Ik niet. Heb teveel last van chronische vermoeidheid en de fibromyalgie op het moment. Je probeert je niet druk te maken. Maar dat is vrijwel onmogelijk als je de wereld ziet. Ik heb ook hooikoorts op het moment, dus ik ga even terug in mijn cocon. Alle blogs die zijn ingepland, komen gewoon online, maar niet meer. Op de Facebookgroepen zal ik wel gewoon aanwezig zijn en af en toe wat laten horen.

Nu zijn er mensen die vragen: wat doe je dan als je niet leest? Ik ben te onrustig om te lezen, dus ik luister en kijk veel muziek. Maar ook films en series. Maar ik ben ook veel bezig met de huisdieren. Iedereen gaat anders met de situatie om. Ik wil zoveel mogelijk binnen blijven, maar moet ook blijven bewegen en een frisse neus halen is erg fijn ( wel jammer dat het grasmaai seizoen weer is begonnen😂).

Hou je taai, we komen er doorheen.

Het gaat maanden duren, zodra ik me beter voel ga ik recensies uittypen en weer wat meer lezen. Het spijt me voor iedereen die op mijn mening zit te wachten. Maar ik lees nu echt waar ik zin in heb ( als ik al lees) en als ik niet te moe ben. En deze week is er echt ingehakt, bewust en onbewust.

Veel liefs Tazzy

Rien Poortvliet- Van de hak op de tak

De titel zegt het al……Dit boek is niet samen te vatten. Rien Tekent en schrijft over allerlei dingen die in hem opkomen. Dit kan gaan over zijn jeugd, de tweede wereldoorlog, zijn woonplaats, zijn tuin en heel veel dieren.

Met veel humor en een knipoog, schetst hij zijn wereld en denkwijze op een unieke manier.

Herkenbaar voor mij waren de Jack Russells.

Rien kon zich ook erg opwinden over bepaalde dingen, dat steekt hij niet onder stoelen of banken. Hij gooit het er allemaal uit. En dat maakt het ook een eerlijk boek. Hij is open en zegt wat hij denkt. En hij tekent er ook nog eens prachtige illustraties bij. Ik hou van deze man, en dat zal nooit veranderen.

Hij heeft het over de gekste dingen. Soms over doodnormale dingen en grapjes maakt hij om de haverklap.

Het is een erg fijn en vooral dik boek, om even lekker in te verdwalen en zo nu en dan, lig je in de slappe lach. Dat garandeer ik je!

Het is jammer dat het omslag weg is, maar ik ben er echt blij mee, pareltje in mijn boekenkast. Hij krijgt 4 **** van mij.

Zo nu en dan was het heeeeeeeeeel moeilijk om een bepaald woord te ontcijferen. Het is een akelig handschrift af en toe. Dus deze woorden blijven een raadsel. lol!

Gastrecensie: Conny Schelvis-Mens over: Tanja Wassenberg- Het walviskind

Titel Het walviskind, een familiegeschiedenis rond de walvisvaart
Auteur Tanja Wassenberg
Uitgeverij Aspekt
Isbn 9789463386210

Beoordeling 3.5 ster

Tanja Wassenberg (1959) is historica en schrijver. Ze publiceerde is diverse wetenschappelijke tijdschriften en schreef dit verhaal over de Nederlandse walvisvaart. Het leest als een roman en leert ons over deze periode uit onze geschiedenis.

Tanja Wassenberg is een echt walviskind (zoals ze dit benoemt in het laatste hoofdstuk van deze familiegeschiedenis). Geboren als een ‘moetje’ van een vader die op de walvisvaart werkte. De walvisvaart werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw nieuw leven ingeblazen als oplossing voor het voedseltekort en het tekort aan oliën na de Tweede Wereldoorlog.

Jan Wassenberg, de vader van Tanja, wordt tijdens de hoogtij dagen van deze walvisvaart, in plaats van een volksjongen de grootste reiziger van de buurt. Tanja groeit op al vissend met haar vader, leerde vis fileren en hoorde de schippersverhalen van haar vader aan. Na het overlijden van haar ouders vindt ze een stapel brieven uit de periode dat haar vader voer op de Willem Barendsz en correspondeerde met haar moeder. Dit was de aanleiding van Tanja Wassenberg om onderzoek te doen naar de walvisvaart in Nederland in die periode. Door ook haar vaders rol daarin te achterhalen geeft het een persoonlijk en betrokken verslag weer.

Eigenlijk wist ik niet veel van de walvisvaart en zeker niets over die van Nederland. Bij walvisvaart dacht ik meer aan ‘Moby Dick ‘ taferelen en koppelde dat nooit aan ons eigen land laat staan dat het kort na de Tweede Wereldoorlog hier een belangrijke bron van inkomsten was. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nog niet eens zo gek lang geleden en mijn associatie is die bij een tijd van veel langer terug.
Het verhaal trok daarom ook meteen mijn belangstelling bij het lezen van de achterzijde.

Tanja Wassenberg, heeft mede door haar persoonlijke zoektocht/verhaal er in te verwerken, een toegankelijk en duidelijk verhaal geschetst over deze periode uit de Nederlandse geschiedenis. Door het plaatsen van fragmenten uit de brieven en foto’s geeft het een realistisch beeld. De persoonlijke noot maakt het levendiger en prettiger om te lezen. Geen saai geschiedenis verhaal vol feiten (die hier niet ontbreken hoor) maar een verhaal over echte mensen en hun geschiedenis. Zelfs mensen die niet snel een geschiedenisboek zullen oppakken zullen dit verhaal zeker kunnen waarderen.

Conny Schelvis

Peter Feller & Tiny Fisscher- Clara, Het krantenmeisje

In dit boek ga je terug naar 1911/1912. Clara heeft pas haar vader verloren en ze moeten alle touwtjes aan elkaar vastknopen, om rond te komen. Om haar moeder te steunen, stopt ze met school en zoekt ze een baan. Ze is het allereerste krantenmeisje van Nederland en verkoopt haar kranten op het Centraal Station, in Amsterdam. Het is een mannenwereld, maar ze weet zich staande te houden en wordt al snel een bekend gezicht in de stad. Ze wil graag journalist worden en doet er dan ook alles aan, om haar droom te laten uitkomen. Je leest het verhaal door haar ogen. Het leven toen, was zwaar. Thuis is het soms erg moeilijk, omdat er te weinig geld is. Maar ook gebeuren er dingen met haar buren en familie. Deze dingen zitten haar heel erg dwars. Clara is niet op haar mondje gevallen. Ze zegt wat ze denkt en komt af en toe best brutaal over. Maar ze heeft een hart van goud. Ze wil goede dingen doen.

Het is een kijkje in het leven van een meisje met grootse dromen. Maar ook van een normaal meisje, die voor toen de tijd, aparte dingen deed. Het is avontuurlijk, grappig en soms behoorlijk emotioneel.

Soms staan er typische Amsterdamse uitspraken in. Een andere keer denk je: Zei ze dat echt? En weer een andere keer, moet je enorm hard lachen. Ook moet je de tissues bij de hand houden. Het is ook een aangrijpend verhaal. Eigenlijk heeft het van alles wat.

De hoofdstukken zijn niet te lang en beginnen met een leuke kop. Het zijn tekeningen uit het verhaal, op dat moment. Dus er kan veel voorbij komen. van Kamelen, schaatsen tot Amsterdamse huisjes. Dit geeft het een nog betere sfeer, het maakt het eigen. Dat vind ik echt heel leuk gedaan. Je kunt elke tekening in het verhaal plaatsen.

Ik geef dit verhaal 4,5 sterren.

Boekplanner, 52 weken focus op jouw boek! (+ winactie!)

Dit boek is tot stand gekomen door de schrijfcoach Jolanda Pikkaart en uitgever Esther van der Ham. Ze nemen je mee, stap voor stap, naar je toekomstige boek. In een aantal stappen leer je van alles, over het schrijven van een boek. Maar begin, wel bij het begin!

Je moet eerst een keuze maken, over wat je gaat schrijven, hoelang je er over denkt te doen. Welk publiek wil je trekken? Tijdens het schrijven krijg je leuke tips over personages etc. Het is een soort dagboek idee. Dus je schijft, per dag, steeds op, hoe het vordert en geeft antwoord op de vragen die er in staan. Zo krijgt je boek langzaam een vorm.

Ook staan er tips in over de promotie, social media, hoe je een achterflap schrijft en nog veel meer. Het is een compleet boek, met tips, maar uiteindelijk, moet je het wel zelf doen. Maar je hebt een steuntje in de rug. Ik denk dat het je goed op weg zal helpen. Ik geef het 3,5 sterren, cijfer: 7.

Ik ga geen boek schrijven, dus maak geen gebruik van dit boek. Maar ik wil het boek wel weggeven aan iemand, die een boek wil gaan schrijven. Denk jij, dat je dit boek kunt gebruiken? Stuur me dan een berichtje op facebook (Tazzy Jeninga), en vertel me waarom jij een boek wilt schrijven…… en wie weet komt het dan naar jou toe, tegen verzendkosten…..

Joshua M. Greene- Here Comes the Sun (George Harrison)

Dit Engelstalige boek neemt je mee door het leven van George. Je begint bij zijn jeugd en kindertijd. Je komt erachter hoe zijn drang naar muziek en de spirituele wereld is begonnen. George hield van muziek, maar wou altijd nieuwe dingen leren. De Sitar heeft zijn leven veranderd. Maar The Beatles kwamen eerst. George kwam uit een hardwerkend gezin. Zijn vader was buschauffeur. De beroemdheid die kwam, door The Beatles, heeft hem echt het meeste gedaan. Hij wist niet hoe hij ermee om moest gaan. Waarom was hij zo bijzonder? Waarom schreeuwen mensen zijn naam? Hierdoor ging hij op zoek naar zichzelf. Muzikaal gezien, probeerde hij nieuwe dingen uit. Maar kreeg hij weinig kans om zijn liedjes op de albums te krijgen. Spiritueel gezien was hij overweldigend en heeft hij Hare Krishna en Yoga aan de rest van de wereld laten zien. Hij was een vrijgevige man en hield van eerlijkheid, maar hij was constant op zoek naar de echte George en de spiritualiteit was daar een groot aspect van.

George hield van mooie auto’s, hele snelle auto’s, dat was zijn ding. Maar nog meer hield hij ervan om met mensen te praten. Gewone mensen, het maakte hem niet uit wie je was. Hij had altijd interesse in anderen. Ze noemden hem vaak de stille Beatle, maar hij bleef gewoon op de achtergrond, omdat het van hem allemaal niet hoefde, die aandacht. Als hij wat zei, dan kwam het uit zijn hart. Soms met sarcastische, donkere humor, vaak met een dikke knipoog. Zijn ogen keken recht in iemands ziel. Hij wou je echt leren kennen! Zijn interesse was oprecht. Hij wou graag normaal zijn. Hij snakte er naar!

Hij heeft in zijn leven, gevonden wat hij zocht. Innerlijke rust en een rotsvast geloof in het leven en wat er gebeurt na de dood. Maar wel op zijn eigen manier. Hij heeft veel dingen eigengemaakt. Hij vond het altijd apart en soms zelfs beangstigend om beroemd te zijn. Hij heeft nooit naast zijn schoenen gelopen. Hij bleef de jongen, die hij was, toen hij van zijn moeder zijn eerste gitaar kreeg. Maar hij werd wel uiteindelijk de man, die de betekenis van het leven vond. En hij kreeg de rust waar hij zo naar verlangde.

Hij kon genieten van gesprekken, mensen helpen, zijn zoon zien opgroeien en zijn prachtige huis met gigantische tuin. Friar park was zijn thuishaven. Hier kon hij uren wandelen, mediteren en muziek maken. Ver weg van de echte wereld. Want de echte wereld, daar voelde hij zich soms echt niet thuis.

Een mooie kijk in het leven van voor The Beatles, met foto’s! En wat er gebeurde na The Beatles. George vond het niet fijn om een Beatle te worden genoemd. Hij kon niet tegen bullshit en hield van mensen.

Als men mij nu vraagt; Wie was George Harrison? Dan zeg ik: een man die van mensen hield en innerlijke rust zocht. Maar weet je wat hij vooral ook was? Zeer grappig! Zijn humor was geweldig. Maar in een woord samenvatten… Dat gaat moeilijk. Ik denk dat ik dan zeg: Goedheid. Hij had zo”n goed hart, iedereen verdiende iets goeds. Hij deed goed, hij was ‘Grace’, op zijn Engels gezegd.

George heeft in zijn leven veel gevochten, figuurlijk. Kanker overwonnen. Voor zijn muziek. Voor zijn geloof. Hij heeft de angst voor de dood overwonnen. Dat is echt heel bijzonder. Hij deed wat jij en ik, waarschijnlijk nooit zullen kunnen: Rust vinden en helemaal tevreden zijn. Klaar zijn om de aarde te verlaten. En zijn leven was kort, maar hij voelde het alsof het meerdere levens waren. Zo’n kijk hebben op het leven, vind ik echt bijzonder. Hij was uniek.

Het boek is verdeeld in diverse stukken van zijn leven. Ook het drugsgebruik komt goed aan bod. Maar het zijn vooral de goeroes en spirituele mensen in zijn leven, die een groot podium krijgen in dit boek. Zij hebben hem geholpen om zichzelf te worden.

Hij had zelf nooit kunnen weten, dat hij de wereld zou veranderen….. Maar dat heeft hij dus mooi wel gedaan. Ten goede! Muzikaal en spiritueel. George was een man met een groot hart.

Ik geef het boek 4**** en plaats deze recensie op de dag dat hij 77 jaar zou zijn geworden. 24 februari 2020. (Want als fan weet je wel, dat hij altijd dacht, dat hij de 25ste was geboren. Kort voor zijn dood, hoorde hij dat het de 24ste was).