Aloysius Keller – Symphony of everyday things

Met de aanloop naar een nieuwe editie van Boek10, heb ik besloten om dit Engelstalige boek in het zonnetje te zetten. Ik was er al een paar keer aan begonnen. Maar het verhaal kwam zo dichtbij, dat ik het weer in de kast terug moest zetten. Maar nu heb ik hem helemaal gelezen. Het is enorm aangrijpend en ik herkende er zo veel dingen in. Dus ik heb moeten slikken…..en traantjes gelaten

Alec gaat de liefde van zijn leven verliezen, aan die rotziekte. Voordat Mary sterft wil ze nog een aantal dingen echt doen. Ze wil naar Indonesië, het land waar Alec oorspronkelijk vandaan komt. Veel weet ze niet van zijn verleden daar. Hij wil er niets over loslaten. Het doet te veel pijn. Toch besluit hij om alles op papier te zetten. Er zijn hem en zijn familie, vreselijke dingen overkomen in de oorlogstijd.

Je volgt Alec zijn emoties en herinneringen. Maar ook staat het komende afscheid met Mary centraal. Dat hakt er flink in, als lezer. Vooral het einde en het verloop van de ziekte, kwam zo dichtbij. Als je het zelf meegemaakt hebt, snap je wat ik bedoel. Je eigen emoties komen ook helemaal los.

De titel is ook echt mooi gevonden. Het dagelijkse leven, kun je zien als een symfonie. Heel poëtisch gezegd. Maar het is wel waar. Muziek speelt ook een rol in het verhaal, dus de titel kun je ook daar weer aan koppelen.

Het is geschreven in makkelijk Engels. Geen moeilijke woorden.

Het is een verhaal over: elke minuut, die je samen hebt, te gebruiken en ervan te genieten. Hoe ga je met zo’n groot verlies om?

Heel mooi vond ik dat Mary regelde dat Alec na haar dood, nog Steeds post van haar zou krijgen. Wat een bijzondere krachtige vrouw. Ik heb ook sterk het idee, dat het een waargebeurd verhaal is. Zo komt het echt bij mij binnen. Het boek heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Ik geef het 4****

Advertisements

Wil van Bree – De handen van de geliefden

Elsa heeft een burn-out en besluit om zich te laten opnemen in een herstellingsoord. Ze moet huis en haard achterlaten en weer tot zichzelf komen. Ze moet vrede zien te krijgen met haar verleden.

Ze komt terecht in een groep mensen, die allemaal hun eigen problemen hebben. Vriendschappen ontstaan. Maar dat deze mensen allemaal heel kwetsbaar zijn, is al heel snel duidelijk.

Het verhaal is heel aangrijpend. Je snapt als lezer, dat ze veel moeite heeft om haar kinderen achter te laten. Je staat Ayaan haar kant. Maar naarmate je verder leest, kom je erachter dat er veel meer aan de hand is, dan het op het eerste gezicht lijkt. Dit verhaal is op psychologisch gebied echt goed, het speelt met je gedachten. Je gevoelens gaan heen en weer. En zo zal het voor Elsa zelf ook zijn. Dat besef je maar al te goed. Je gaat van begrip, naar onbegrip en weer terug.

Het einde was best heftig. Je zult maar voor zo’n keuze staan! Maar daarom ook weer verassend.
Het is een goede psychologische roman, over zelfkennis en vertrouwen. Want waar ben je als het vertrouwen weg is? Je ziet het verhaal vrijwel door de ogen van Elsa. Maar je realiseert dat er ook een andere kant is. Haar geliefden reageren soms beschermend…. En er gaat dan zeker een belletje rinkelen. Alleen weet je niet precies waar dat gevoel vandaan komt. Dat vond ik erg verrassend. Het wordt allemaal duidelijk, later in het verhaal.

Ik lees normaal dit soort boeken niet. Maar je moet zo nu en dan eens uit je comfortzone stappen. Ik vond het een hele aparte ervaring. Maar het verhaal was niet echt mijn ding. Ik wist niet meer wat ik voelde…. Maar wist wel meteen, dat er iets niet goed was. Op de achterflap staat namelijk dat Ze haar zoontje iets heeft aangedaan. Dit had ik van te voren liever niet geweten. Want nu wist ik al dat er meer aan de hand was. Maar Elsa is een personage dat je moet ontdekken. Dat doe je stap voor stap. En dat is nieuw voor mij, dus ook weer verrassend.

Er zit ook aardig wat romantiek in. Op een manier die ik niet begreep, met name van het hoofdpersonage. Waarom maakt ze bepaalde keuzes? Hierdoor kreeg ik geen sterke band met het personage, omdat ik haar niet begreep. Later werd het wel duidelijk. Psychologisch gezien, is het een echte rollercoaster. Je weet niet waar Je aan toe bent. Sommige personages ,wil je het liefste een dreun verkopen. Ook dat is iets wat je niet in elk boek tegenkomt. Ik heb dus gemixte gevoelens over dit verhaal. 3***

Boek van de maand : Februari 2018: Salomé

In Salomé reis je mee in de levens van Julia en Britt. Het zijn twee heel verschillende vrouwen die worstelen met hun eigen verlies, desillusies en verlangens. Het boek begint als een psychologische roman, waarin vooral Julia’s verhaal je naar de strot zal grijpen.

Na het verlies van haar dochter doet ze haar best om tegen wil en dank het leven weer op te pakken. Dit is natuurlijk een praktisch onmogelijke taak. Na heel wat ontwikkelingen van zowel Julia als

Britt eindigt het verhaal meer als een thriller dan een roman met een spannende, en hopelijk verrassende ontknoping. Kort samengevat kun je Salomé dus een spannende, pyschologische roman noemen.

De inspiratie voor dit verhaal komt voort uit de indrukwekkende angst die samen met je kind geboren wordt op het moment dat je moeder (of vader) wordt.

Dit gevoel is voor mij zo indrukwekkend, dat er wel over geschreven móest worden. Ik wilde over mijn eigen grootste angst schrijven, alsof ik door iets heen moest wat ik hoop nooit van mijn leven te hoeven meemaken en wat ik ook niemand anders gun.

Toch heb ik hierbij ook genoeg lucht in het verhaal ingebouwd. Niemand zit te wachten op een verhaal dat enkel één groot tranendal is. Ik hoop dus dat mijn lezers zowel een lach als een traan ervaren bij het lezen van Salomé.

Ook vind ik een spanningselement altijd iets toevoegen aan een verhaal De reacties / recensies die ik tot nu toe terugkrijg, geven aan dat het streven naar deze combinatie goed gelukt is en daar ben ik maar wat trots op!

Boek van de maand November 2017: Angst regeert de vulpen 


Mijn debuutroman “Angst regeert De Vulpen’ is een verhaal dat zich afspeelt op een basisschool. Zelf werkzaam in het onderwijs, leek het mij leuk om daar over ​ te schrijven. Via een landelijke verhalenwedstrijd kwam ik in contact met Elly Godijn, van Godijnpublishing.
Ik ben trots op mijn debuutroman, die behalve een beetje spannend is, ook een kijkje in de keuken geeft van het onderwijs.
Waar het verhaal over gaat….

Op basisschool De Vulpen gaat het roer om als Katja Poot de leiding krijgt. Een knappe dame die precies weet wat ze wil en met een duidelijke voorkeur voor sommige teamleden probeert ze alles naar haar hand te zetten. Met haar charmes denkt ze ver te komen. Maar als ze verkeerde beslissingen neemt, is de toon gezet. Niet alleen teamleden, ook ouders gaan aan haar kennis van zaken twijfelen. De sfeer wordt grimmiger. Het verzoek om zelf op te stappen, slaat Katja van de hand. Ze is nog lang niet klaar met ‘De Vulpen’…

Niet alleen in het onderwijs, ook in het zakenleven kan men te maken krijgen met mensen als Katja.

Op 9 december zal mijn tweede boek gelanceerd worden tijdens Boek10. Mijn boek ‘een gouden gezin’ is een verhaal gebaseerd op de laatste twee jaar van mijn moeder. Twee moeilijke jaren, waarin veel gevraagd werd van de kinderen. De mantelzorg veroorzaakte een breuk in de familie. ‘

‘We hadden haar graag nog gelukkig gezien’

Boek van de maand september 2017 : Weekendje weg 

Geschreven door José van Winden 

Ik heb een goede band met mijn eigen vijf zussen, maar met ieder is het anders. Het is ook bijzonder om te merken hoe de band door de jaren heen verandert. Mijn oudste zus is dertien jaar ouder dan ik. Toen ik op de middelbare school zat, had ik bijna geen contact met haar. Nu is dat wel anders. 

We gaan ieder jaar een weekend met elkaar weg, net als in het boek. Verder houdt de gelijkenis wel een beetje op, gelukkig. Maar toen we dit jaar een avond samen gingen koken, kwam het boek ineens akelig overeen met de werkelijkheid. De karakters in het boek zijn uiteindelijk meer gebaseerd op die van mijn vriendinnen dan mijn zussen. De gebeurtenissen zijn een samenraapsel van dingen die ik meegemaakt, gehoord of verzonnen heb. 

Het personage Sylvia staat het dichtste bij mij. Ik heb ook de neiging om niet zo goed voor mezelf op te komen. Ik zou het liefste meer Els zijn, meer ‘go with the flow’. Al blijkt er natuurlijk in het boek dat dat ook zijn nadelen heeft…

Ik had helemaal niet de intentie om een vervolg te schrijven op Weekendje Weg (ben nu nog met andere schrijfprojecten bezig, zoals een musical en een korte film), maar ik krijg zulke enthousiaste reacties dat ik het zeker in overweging neem. De karakters zijn me ook wel erg dierbaar geworden, het zou jammer zijn om ze nu verder te vergeten. Maar ik ga pas weer over ze schrijven als ik een verhaal heb dat ik echt wil vertellen. En dat heb ik nu nog niet.

Een tip die ik kreeg en waar ik erg om moest lachen was: “Schrijf nu maar eens over hoe het met de mannen gaat als de vrouwen een Weekendje Weg zijn.” Wie weet ;-).

Ook over een toneelstuk naar aanleiding van Weekendje Weg had ik niet eerder nagedacht, wel een film. Ik vond het heel leuk te lezen dat jij dat jij de zussen in het theater zou willen zien. Toen ik een beetje vastliep met Weekendje Weg, probeerde ik al te bedenken wie rollen zou kunnen spelen in een film op tv serie. Benja Bruijing (Vechtershart en Zwarte Tulp) vind ik wel een Roderick, Ricky Koole (Sonny Boy, Verborgen gebreken) zie ik wel in de rol van Karin en Roos Ouwehand (Bloedverwanten) als Sylvia, bijvoorbeeld. Ik hoor graag wat mijn lezers vinden. Suggesties zijn welkom op de Facebookpagina van Weekendje Weg!