Aloysius Keller – Symphony of everyday things

Met de aanloop naar een nieuwe editie van Boek10, heb ik besloten om dit Engelstalige boek in het zonnetje te zetten. Ik was er al een paar keer aan begonnen. Maar het verhaal kwam zo dichtbij, dat ik het weer in de kast terug moest zetten. Maar nu heb ik hem helemaal gelezen. Het is enorm aangrijpend en ik herkende er zo veel dingen in. Dus ik heb moeten slikken…..en traantjes gelaten

Alec gaat de liefde van zijn leven verliezen, aan die rotziekte. Voordat Mary sterft wil ze nog een aantal dingen echt doen. Ze wil naar Indonesië, het land waar Alec oorspronkelijk vandaan komt. Veel weet ze niet van zijn verleden daar. Hij wil er niets over loslaten. Het doet te veel pijn. Toch besluit hij om alles op papier te zetten. Er zijn hem en zijn familie, vreselijke dingen overkomen in de oorlogstijd.

Je volgt Alec zijn emoties en herinneringen. Maar ook staat het komende afscheid met Mary centraal. Dat hakt er flink in, als lezer. Vooral het einde en het verloop van de ziekte, kwam zo dichtbij. Als je het zelf meegemaakt hebt, snap je wat ik bedoel. Je eigen emoties komen ook helemaal los.

De titel is ook echt mooi gevonden. Het dagelijkse leven, kun je zien als een symfonie. Heel poëtisch gezegd. Maar het is wel waar. Muziek speelt ook een rol in het verhaal, dus de titel kun je ook daar weer aan koppelen.

Het is geschreven in makkelijk Engels. Geen moeilijke woorden.

Het is een verhaal over: elke minuut, die je samen hebt, te gebruiken en ervan te genieten. Hoe ga je met zo’n groot verlies om?

Heel mooi vond ik dat Mary regelde dat Alec na haar dood, nog Steeds post van haar zou krijgen. Wat een bijzondere krachtige vrouw. Ik heb ook sterk het idee, dat het een waargebeurd verhaal is. Zo komt het echt bij mij binnen. Het boek heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Ik geef het 4****