Joshua M. Greene- Here Comes the Sun (George Harrison)

Dit Engelstalige boek neemt je mee door het leven van George. Je begint bij zijn jeugd en kindertijd. Je komt erachter hoe zijn drang naar muziek en de spirituele wereld is begonnen. George hield van muziek, maar wou altijd nieuwe dingen leren. De Sitar heeft zijn leven veranderd. Maar The Beatles kwamen eerst. George kwam uit een hardwerkend gezin. Zijn vader was buschauffeur. De beroemdheid die kwam, door The Beatles, heeft hem echt het meeste gedaan. Hij wist niet hoe hij ermee om moest gaan. Waarom was hij zo bijzonder? Waarom schreeuwen mensen zijn naam? Hierdoor ging hij op zoek naar zichzelf. Muzikaal gezien, probeerde hij nieuwe dingen uit. Maar kreeg hij weinig kans om zijn liedjes op de albums te krijgen. Spiritueel gezien was hij overweldigend en heeft hij Hare Krishna en Yoga aan de rest van de wereld laten zien. Hij was een vrijgevige man en hield van eerlijkheid, maar hij was constant op zoek naar de echte George en de spiritualiteit was daar een groot aspect van.

George hield van mooie auto’s, hele snelle auto’s, dat was zijn ding. Maar nog meer hield hij ervan om met mensen te praten. Gewone mensen, het maakte hem niet uit wie je was. Hij had altijd interesse in anderen. Ze noemden hem vaak de stille Beatle, maar hij bleef gewoon op de achtergrond, omdat het van hem allemaal niet hoefde, die aandacht. Als hij wat zei, dan kwam het uit zijn hart. Soms met sarcastische, donkere humor, vaak met een dikke knipoog. Zijn ogen keken recht in iemands ziel. Hij wou je echt leren kennen! Zijn interesse was oprecht. Hij wou graag normaal zijn. Hij snakte er naar!

Hij heeft in zijn leven, gevonden wat hij zocht. Innerlijke rust en een rotsvast geloof in het leven en wat er gebeurt na de dood. Maar wel op zijn eigen manier. Hij heeft veel dingen eigengemaakt. Hij vond het altijd apart en soms zelfs beangstigend om beroemd te zijn. Hij heeft nooit naast zijn schoenen gelopen. Hij bleef de jongen, die hij was, toen hij van zijn moeder zijn eerste gitaar kreeg. Maar hij werd wel uiteindelijk de man, die de betekenis van het leven vond. En hij kreeg de rust waar hij zo naar verlangde.

Hij kon genieten van gesprekken, mensen helpen, zijn zoon zien opgroeien en zijn prachtige huis met gigantische tuin. Friar park was zijn thuishaven. Hier kon hij uren wandelen, mediteren en muziek maken. Ver weg van de echte wereld. Want de echte wereld, daar voelde hij zich soms echt niet thuis.

Een mooie kijk in het leven van voor The Beatles, met foto’s! En wat er gebeurde na The Beatles. George vond het niet fijn om een Beatle te worden genoemd. Hij kon niet tegen bullshit en hield van mensen.

Als men mij nu vraagt; Wie was George Harrison? Dan zeg ik: een man die van mensen hield en innerlijke rust zocht. Maar weet je wat hij vooral ook was? Zeer grappig! Zijn humor was geweldig. Maar in een woord samenvatten… Dat gaat moeilijk. Ik denk dat ik dan zeg: Goedheid. Hij had zo”n goed hart, iedereen verdiende iets goeds. Hij deed goed, hij was ‘Grace’, op zijn Engels gezegd.

George heeft in zijn leven veel gevochten, figuurlijk. Kanker overwonnen. Voor zijn muziek. Voor zijn geloof. Hij heeft de angst voor de dood overwonnen. Dat is echt heel bijzonder. Hij deed wat jij en ik, waarschijnlijk nooit zullen kunnen: Rust vinden en helemaal tevreden zijn. Klaar zijn om de aarde te verlaten. En zijn leven was kort, maar hij voelde het alsof het meerdere levens waren. Zo’n kijk hebben op het leven, vind ik echt bijzonder. Hij was uniek.

Het boek is verdeeld in diverse stukken van zijn leven. Ook het drugsgebruik komt goed aan bod. Maar het zijn vooral de goeroes en spirituele mensen in zijn leven, die een groot podium krijgen in dit boek. Zij hebben hem geholpen om zichzelf te worden.

Hij had zelf nooit kunnen weten, dat hij de wereld zou veranderen….. Maar dat heeft hij dus mooi wel gedaan. Ten goede! Muzikaal en spiritueel. George was een man met een groot hart.

Ik geef het boek 4**** en plaats deze recensie op de dag dat hij 77 jaar zou zijn geworden. 24 februari 2020. (Want als fan weet je wel, dat hij altijd dacht, dat hij de 25ste was geboren. Kort voor zijn dood, hoorde hij dat het de 24ste was).

Aloysius Keller – Symphony of everyday things

Met de aanloop naar een nieuwe editie van Boek10, heb ik besloten om dit Engelstalige boek in het zonnetje te zetten. Ik was er al een paar keer aan begonnen. Maar het verhaal kwam zo dichtbij, dat ik het weer in de kast terug moest zetten. Maar nu heb ik hem helemaal gelezen. Het is enorm aangrijpend en ik herkende er zo veel dingen in. Dus ik heb moeten slikken…..en traantjes gelaten

Alec gaat de liefde van zijn leven verliezen, aan die rotziekte. Voordat Mary sterft wil ze nog een aantal dingen echt doen. Ze wil naar Indonesië, het land waar Alec oorspronkelijk vandaan komt. Veel weet ze niet van zijn verleden daar. Hij wil er niets over loslaten. Het doet te veel pijn. Toch besluit hij om alles op papier te zetten. Er zijn hem en zijn familie, vreselijke dingen overkomen in de oorlogstijd.

Je volgt Alec zijn emoties en herinneringen. Maar ook staat het komende afscheid met Mary centraal. Dat hakt er flink in, als lezer. Vooral het einde en het verloop van de ziekte, kwam zo dichtbij. Als je het zelf meegemaakt hebt, snap je wat ik bedoel. Je eigen emoties komen ook helemaal los.

De titel is ook echt mooi gevonden. Het dagelijkse leven, kun je zien als een symfonie. Heel poëtisch gezegd. Maar het is wel waar. Muziek speelt ook een rol in het verhaal, dus de titel kun je ook daar weer aan koppelen.

Het is geschreven in makkelijk Engels. Geen moeilijke woorden.

Het is een verhaal over: elke minuut, die je samen hebt, te gebruiken en ervan te genieten. Hoe ga je met zo’n groot verlies om?

Heel mooi vond ik dat Mary regelde dat Alec na haar dood, nog Steeds post van haar zou krijgen. Wat een bijzondere krachtige vrouw. Ik heb ook sterk het idee, dat het een waargebeurd verhaal is. Zo komt het echt bij mij binnen. Het boek heeft diepe indruk op mij gemaakt.
Ik geef het 4****