Gastrecensent: Conny Schelvis-Mens over: Het schooltje van Auschwitz

Titel Het schooltje van Auschwitz
Auteur Mario Escobar
Vertaling Hilke Makkink
Uitgeverij KokBoekencentrum
Isbn 9789029729413

Mario Escobar is geschiedkundige en de auteur van het boek “het schooltje van Auschwitz”. Een verhaal gebaseerd op het leven van de Duitse Helene Hannemann die in het vernietigingskamp met haar schooltje voor veel kinderen een klein lichtpuntje kon betekenen.

De Duitse verpleegster Helene Hannemann trouwt met haar grote liefde Johann, violist in de Berliner Philharmoniker. Hij is van Roma-afkomst en samen krijgen ze vijf kinderen, waaronder een tweeling. In 1936 wordt Johann vanwege zijn Roma-afkomst ontslagen uit het orkest en werkt Helene dubbele diensten om het hoofd boven water te kunnen houden. Naïef dat ze is denkt ze dat haar gezin, vanwege haar afkomst, veilig is voor de nazi’s. Als in mei 1943 de Gestapo haar bezoekt krijgt ze te horen dat haar man en kinderen mee moeten maar dat zij mag blijven omdat ze Arisch is. Helene weigert dit en wil kosten wat het kost bij haar gezin blijven en gezamenlijk gaan zij op transport, onder erbarmelijke omstandigheden per trein. De reis gaan naar vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Bij aankomst wordt Johann meteen van zijn gezin gescheiden en Helene en haar kinderen komen in het zogenaamde ‘familiekamp’ in Birkenau. Helene kan als verpleegster aan de slag. In die periode werkt kamparts Mengele als medisch stafhoofd, berucht om zijn experimenten met tweelingen. Helene durft Mengele aan te spreken en hij geeft de opdracht om een schooltje op te richten voor de kinderen. Ze krijgt in eerste instantie alle middelen die ze nodig heeft zelfs een zandbak, schommels en Disneyfilms. Ze wist dat dit ook pure propaganda was maar ze stemde er in mee om het voor de kinderen iets beter te maken en ook voor haarzelf en haar gezin. Ze mochten in een kamer achter het schooltje verblijven en hadden, net als de kinderen op het schooltje extra eten en drinken. Hierdoor probeert ze wat te kunnen betekenen voor de kinderen in deze trieste situatie. Een trieste situatie met voor de meeste geen ‘happy end’.

Wat een mooie, ontroerende maar ook aangrijpende roman is dit. Ik had gewoon tranen in mijn ogen bij sommige stukken en kippenvel tot op het bot. Doordat de auteur veel feiten in het verhaal heeft verwerkt en heeft geschreven vanuit het perspectief van Helene komt het verhaal over alsof het echt zo gebeurd zou kunnen zijn. Hierdoor komt het harder bij de lezer binnen. Helene is een strijdvaardige vrouw die als een leeuwin voor haar kinderen vecht en alles probeert om al die onrecht met een klein beetje hoop te verzachten. Het einde is aangrijpend als je leest hoe het haar en haar kinderen is vergaan. Als je daarna echter de historische toelichting van de auteur leest heb je een extra portie kippenvel. In deze toelichting laat hij weten wat hij aan historische feiten heeft gebruikt en waar hij gebruik heeft gemaakt van fictie om het verhaal vorm te geven. Ook verteld hij dat het in het echte leven heel anders met Helene en haar gezin is afgelopen.

De auteur heeft een heel toegankelijk en mooi verhaal neergezet. Je wilt blijven lezen en hopen maar een ieder weet dat er weinig hoop was voor de slachtoffers van Birkenau. En dat is ook eigenlijk ook de kracht van dit boek. Het geeft een goed historisch beeld van het alledaagse leven in het kamp en de auteur schuwt de gruwelen ook niet die daar plaatsvonden. Ze worden niet geromantiseerd maar gewoon beschreven waardoor je als lezer meegezogen wordt in de ellende en net als Helene elke sprankje hoop wilt plukken.

Een boek wat gelezen verdient te worden. Vijf sterren

Conny Schelvis

Gastrecensent Conny Schelvis-Mens over: De lessen van meneer Picquier

Titel De lessen van meneer Picquier
Auteur Marc Roger
Vertaling Marga Blankestijn
Uitgeverij A.W.Bruna
Isbn 9789400511705

Marc Roger is van zijn beroep voorlezer. Ik wist niet dat je dat als beroep kon hebben maar het lijkt mij heel mooi om zo mensen te ontroeren met je verhalen. ‘ de lessen van meneer Picquier’ is zijn debuutroman. In deze roman staat de liefde voor lezen, boeken en voorlezen centraal.

Meneer Picquier heeft, vanwege zijn leeftijd en zijn gezondheidsproblemen ( onder andere ziekte van Parkinson), zijn boekhandel moeten sluiten en zelfstandig wonen zat er ook niet meer in. Hij betrekt een kamer in het verzorgingstehuis “Les Bleuets” en hoewel klein behuisd heeft hij zijn kostbaarste bezit, drieduizend boeken, mee kunnen nemen. Al zijn kamerwanden zijn tot aan het plafond gevuld met boeken. Helaas kan hij door zijn ziekte niet meer lezen en dat is wat hij het allerliefste doet. Grégoire is een achtienjarige jongen die zijn school niet heeft afgemaakt en via zijn moeder een baantje in de keuken van het verzorgingstehuis heeft gekregen. Het is hard zwoegen in de keuken en is blij dat hij nu ook de maatlijden rond mag brengen. Daardoor ontmoet hij meneer Picquier. Meneer Picquier vraagt of hij elke dag een uur wilt komen voorlezen en dat hij het dan wel zou regelen met de directrice. Grégoire heeft niets met boeken of lezen maar ontsnappen van het harde werken in de keuken lijkt hem wel wat. Langzaam groeit het voorleesuur uit tot een vriendschap tussen de twee en het voorleesuur wordt populair en steeds meer bewoners schuiven aan. Bij het kiezen van de boeken en het voorlezen krijgt Grégoire tips en lessen mee over praktische zaken maar ook over andere levenszaken.

Het boekje van ongeveer 200 pagina’s sprong er voor mij vanwege de kaft. Als lezer trekt een lezende figuur op een afbeelding al snel aan. Bij het lezen van de achterflap over een boekverkoper en zijn boeken wist ik al snel dat ik dit wilde gaan lezen. Ik zag meteen voor mij hoe de kamer gevuld stond met de drieduizend boeken en hoe de oude man er door heen schuifelde en kon de boekengeur bijna ruiken. Het idee van het verhaal vond ik origineel en wekte mijn nieuwsgierigheid.

Hoewel de basis van het verhaal eenvoudig lijkt zit het vol met verwijzingen naar de boeken waaruit wordt voorgelezen en quotes van bekende persoonlijkheden. Dit kon ik wel waarderen, het wekte mijn nieuwsgierigheid naar sommige personen en/of verhalen. Maar ik kan mij voorstellen dat het ook kan afleiden en het verhaal wat rommelig wordt als je daar niet zoveel omgeeft. Ook ben ik zelf niet zo Frans ingesteld dus niet alle momenten (boeken of namen) die voorbij kwamen spraken mij aan. Maar je leest daar ook wel makkelijk doorheen en dan hou je een mooi en warm verhaal over de liefde voor boeken en verhalen en een ontluikende vriendschap. De twee hoofdpersonages leren elkaar steeds beter kennen en hun vriendschap wordt intenser. Op het einde van het verhaal krijgt Grégoire een bijzondere opdracht die hij als laatste daad voor meneer Picouier gaat uitvoeren. Dit brengt een heel ontroerend einde met zich mee.

De auteur drukt zich uit in mooie zinnen en wat hij schrijft leest prettig. Naast ontroering zit er ook humor in, de oude boekverkoper kan soms leuk uit de hoek komen en heeft best nog wel leuke plannetjes om op zijn manier wat leven in de brouwerij te brengen in de stoffige omgeving van het zorghuis. Door zijn charmes kan hij sowieso wel een potje breken daar dus dat komt goed uit. Met Grégoire als zijn ‘partner in crime’ kan hij dingen laten gebeuren die hij zelf niet meer kan doen.

Ik heb genoten van dit boek en ik vraag mij af hoe dit boek als luisterboek uit de verf komt. Als het gaat over verhalenvertellers moet het wel heel mooi kunnen worden voorgedragen.

Ik geef dit boek 4,5 sterren

Conny Schelvis

Gastrecensent: Conny Schelvis-Mens over over: Hannelore

Titel Hannelore, het meisje uit de sekte
Auteur Frank Krake
Uitgeverij achtbaan
Isbn 9789082476422

Frank Krake studeerde ‘Marketing Strategy’ en publiceerde in een Amerikaans wetenschappelijk tijdsschrift. Sinds 2013 schrijft hij boeken. Zijn boeken ‘Menthol’(2016) en ‘De laatste getuige’(2018) zijn biografische romans in dezelfde stijl als dit boek. Jaren geleden hoorde hij van politieagent Peter Withag over een meisje wat hij uit een sekte had gered. Hij werd geboeid door het verhaal en uiteindelijk kwam het tot een kennismaking met dit ‘meisje’ Hannelore. Inmiddels is Hannelore in de veertig en ze wilt graag meewerken om een mensen te waarschuwen voor de impact en gevaren van sektes. Hij interviewde haar en sprak met anderen betrokkenen uit deze zaak. Daarnaast deed hij grondig archiefonderzoek en schreef toen het verhaal over de sekte ‘Gemeente Gods” van sekteleider Sipke Vrieswijk, hoe Hannelore daar terecht kwam en uiteindelijk uit weg kwam.

Als Hannelore drie jaar oud is sluiten haar ouders zich aan bij de sekte ‘ Gemeente Gods’. Haar moeder Julia is dan al bij verschillende kerken geweest maar kon niet echt vinden wat ze zocht. Dit denkt ze hier wel te vinden. Ze gaan elke zondag naar een dienst die soms uren kan duren. Als haar grootouders mee gaan en haar opa kritiek levert hoeft hij niet meer te komen. Julia trekt zich hier niets van aan en wordt fanatieker in haar geloof. Als de ‘Gemeente Gods’ de intrek neemt in een oud klooster gaan Hannelore en haar familie daar ook wonen. Vanaf dat moment wordt hun leven geleefd door ‘ de Profeet’, zoals Sipke Vrieswijk zich laat noemen. Met zijn vriendin Aagje voert hij een schrikbewind uit. Geldstraffen, andere straffen, opsluiting, manipulatie, geestelijke mishandeling, seksueel misbruik zijn daar normale dagelijkse zaken en Hannelore groeit ook op met het idee dat dat normaal is.
Leden die inzien dat het niet klopt en er uit willen stappen worden gestalkt en bedreigt. Hannelores vader keert de gemeente en daarmee zijn gezin de rug toe en ook Julia stapt later de sekte uit. Hannelore wordt echter door Vrieswijk en Aagje meegenomen, ontvoerd naar het buitenland omdat de grond onder hun voeten in Nederland te heet wordt. Haar moeder neemt contact op met de politie en zo gaat het balletje rollen om Hannelore te vinden en weer thuis te krijgen. Hannelore, inmiddels 17 is in eerste instantie niet van plan om uit de sekte te stappen. Voor haar is dat de enige waarheid die ze kent. Ook betekent het dat als ze dat achter laat ze met alles opnieuw moet beginnen. Leren wat goed is en wat fout, leren wat echte liefde is en wat een echt gezin is. Een confrontatie met de echte wereld.

“Hannelore” is een bizar verhaal over hoe het is om op te groeien in een sekte. Onvoorstelbaar voor ieder nuchter denkend mens waarbij je denkt aan verloren tijden maar toch iets wat vandaag de dag nog steeds gebeurd. Er zijn nu in Nederland alleen al meer dan 80 sektes actief, met zo’n tienduizend volgelingen. Des te meer reden voor Hannelore en haar familie om mee te werken aan dit verhaal, als waarschuwing.

Het verhaal geeft een zeer compleet beeld. Mede door de verschillende verhalen van betrokkenen en de uitgebreide research. Door het verhaal aan te vullen met foto’s uit die periode geeft het een nog beter en uitgebreid beeld van die periode.
Het verhaal is chronologisch en ‘zakelijk’ ( in die zin dat de auteur zich neutraal op stelt ) maar wel in roman vorm weergegeven waardoor het redelijk wegleest.
Hier en daar vond ik het wat te opsommend, met wat herhalingen, maar over het algemeen was ik wel geboeid genoeg om door te willen lezen.
Het onderwerp zal veel mensen aanspreken en het is bijzonder om te lezen hoe een narcistische persoon als Vrieswijk het voor elkaar krijgt om iedereen naar zijn hand te zetten. Hoe de menselijke geest daar vatbaar voor kan zijn en hoe het is om zo op te moeten groeien in zo’n verziekte omgeving. Naast alle ellende die Hannelore moet ondergaan is het ook goed te lezen dat er een leven na de sekte is. Ook al is het een moeizame weg die ze heeft moeten gaan.

De auteur heeft wederom een bijzonder persoon gekozen om een bijzonder verhaal te delen. Hij schrijft in een prettige en goed toegankelijke stijl. Hierdoor kan het een groot publiek bereiken en dat is wat dit verhaal zeker verdient.

Ik geef dit boek 4 sterren

Conny Schelvis

Gastrecensie: Conny Schelvis-Mens over: Tanja Wassenberg- Het walviskind

Titel Het walviskind, een familiegeschiedenis rond de walvisvaart
Auteur Tanja Wassenberg
Uitgeverij Aspekt
Isbn 9789463386210

Beoordeling 3.5 ster

Tanja Wassenberg (1959) is historica en schrijver. Ze publiceerde is diverse wetenschappelijke tijdschriften en schreef dit verhaal over de Nederlandse walvisvaart. Het leest als een roman en leert ons over deze periode uit onze geschiedenis.

Tanja Wassenberg is een echt walviskind (zoals ze dit benoemt in het laatste hoofdstuk van deze familiegeschiedenis). Geboren als een ‘moetje’ van een vader die op de walvisvaart werkte. De walvisvaart werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw nieuw leven ingeblazen als oplossing voor het voedseltekort en het tekort aan oliën na de Tweede Wereldoorlog.

Jan Wassenberg, de vader van Tanja, wordt tijdens de hoogtij dagen van deze walvisvaart, in plaats van een volksjongen de grootste reiziger van de buurt. Tanja groeit op al vissend met haar vader, leerde vis fileren en hoorde de schippersverhalen van haar vader aan. Na het overlijden van haar ouders vindt ze een stapel brieven uit de periode dat haar vader voer op de Willem Barendsz en correspondeerde met haar moeder. Dit was de aanleiding van Tanja Wassenberg om onderzoek te doen naar de walvisvaart in Nederland in die periode. Door ook haar vaders rol daarin te achterhalen geeft het een persoonlijk en betrokken verslag weer.

Eigenlijk wist ik niet veel van de walvisvaart en zeker niets over die van Nederland. Bij walvisvaart dacht ik meer aan ‘Moby Dick ‘ taferelen en koppelde dat nooit aan ons eigen land laat staan dat het kort na de Tweede Wereldoorlog hier een belangrijke bron van inkomsten was. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nog niet eens zo gek lang geleden en mijn associatie is die bij een tijd van veel langer terug.
Het verhaal trok daarom ook meteen mijn belangstelling bij het lezen van de achterzijde.

Tanja Wassenberg, heeft mede door haar persoonlijke zoektocht/verhaal er in te verwerken, een toegankelijk en duidelijk verhaal geschetst over deze periode uit de Nederlandse geschiedenis. Door het plaatsen van fragmenten uit de brieven en foto’s geeft het een realistisch beeld. De persoonlijke noot maakt het levendiger en prettiger om te lezen. Geen saai geschiedenis verhaal vol feiten (die hier niet ontbreken hoor) maar een verhaal over echte mensen en hun geschiedenis. Zelfs mensen die niet snel een geschiedenisboek zullen oppakken zullen dit verhaal zeker kunnen waarderen.

Conny Schelvis

Gastrecensent: Connie Schelvis-Mens: Frank Heine- Echt waar!

Titel echt waar !
Auteur Frank Heine
Uitgeveirj Aspekt
Isbn 9789463384018

Frank Heine (1945), werkte in de kunst en cultuur. Hij gaf leiding aan theater, muziekscholen en culturele centra. Hij schreef jaarverslagen, beleidstukken en publiciteitsteksten, redigeerde teksten en schreef al eerder romans. Daarnaast schreef hij korte verhalen en columns die je ook in dit bundeltje kunt lezen.

Naast meer dan 40 korte verhalen tref je ook een aantal gedichten en verzen aan. Het voorwoord is aan de hand van zijn partner die in het boek wordt genoemd als A. A. vraagt zich af of iemand zijn of haar partner goed kent en hoe goed kan je iemand eigenlijk kennen? Mijn tegenvraag of je het wel zou moeten willen, iemand helemaal kennen. Een beetje mystiek op zijn tijd kan immers geen kwaad? De gedichten achter in hebben dat mystieke waar je van kunt en mag genieten als dat je ligt.

Na het voorwoord gaan we van start met de korte verhalen en overdenkingen. De auteur heeft uit eigen belevenissen geput en een groot aantal is waargebeurd ( echt waar). Hoewel de onderwerpen zeer uit een lopen is een vleugje ironie wel een rode draad in de meeste stukjes die ik dan ook met een glimlach heb gelezen.
De titels ‘thuiszorg’ en ‘ wmo’ trokken uiteraard als eerste mijn aandacht ,vast vanwege mijn werkveld, en heb ik met meer dan plezier gelezen. Hier gaat het een keer niet over de nodige zorg maar hoe een slimme, onaangename man, na een keukentafelgesprek wel een heel bijzondere manier verzint om zijn zorg in te kopen. Heerlijke humor met een dun zwart randje.

Door de grote variatie en prettig leesbare korte verhalen is het een perfect bundeltje om op te pakken en willekeurig open te slaan. Fijne tussendoortjes, ideaal voor een verloren momentje.

Na de korte verhalen volgen er een dertiental gedichten en zes mystieke verzen. Ik ben geen gedichtenmens en zal ze daarom verder niet bespreken behalve dat ik wil zeggen dat ze zeer toegankelijk zijn, zelfs voor een leek als ik. Het lezen van een gedicht en hier iets uit halen is voor een ieder heel persoonlijk.
Zoals gezegd heb ik er zelf niet veel mee maar ik moet zeggen dat “ tweede kerstdag”, “ allerzielen” en “nachtgebed” mij toch wel over konden halen ze te herlezen en zeker te waarderen.

Ik moet zeggen dat ik zelf nooit snel een gedichtenbundel op zou pakken en door deze toe te voegen heb ik toch hier kennis mee gemaakt. Ik denk dat door het samenvoegen van genres je een groter publiek zou kunnen bereiken.
Al zou ik als ik kon kiezen liever nog wat van zijn verhalen willen lezen.

Ik geef deze bundel drie sterren.

Conny Schelvis

Gastrecensent: Connie Schelvis-Mens over over: Lang leve ons. Wie willen we eigenlijk zijn?

Titel Lang leve ons.
Wie willen we eigenlijk zijn?
Auteur Claudia de Breij
Uitgeverij Pluim
Isbn 9789492928818

Claudia de Breij (13-03-1975), is cabaretier, liedschrijver, televisiemaker en radio-dj.
Het grote publiek zal haar voornamelijk kennen als cabaretier, als tafeldame bij ‘de wereld draait door’ en haar radiowerk bij 3FM.
Ze schreef lange tijd columns voor kranten en tijdschriften. In 2009 verschenen er twee boeken te weten ‘krijg nou tieten! ‘ en ‘dingen die fijn zijn’. Eind 2015 verscheen ‘ Neem een geit’ een boek vol wijze lessen waar ik zeker van heb genoten.
Eind vorig jaar ( 2019) verscheen ‘lang leve ons’ bij uitgeverij Pluim. Meer dan dertig korte stukjes met daarin overpeinzingen en wie weet wel antwoorden op vragen die hierin naar voren komen.

Het bundeltje heeft een mooi harde kaft en is voorzien van typische Hollandse tafereeltjes, sommige met Claudia de Breij er zelf op. Het weergeven van deze collage als achtergrond van de titel in grote, dikke witte letters, trekt je aandacht en doet vrolijk aan. De onderwerpen die Claudia de Breij echter naar voren brengt zijn niet altijd vrolijk maar door haar manier van overdenken, relativeren en benoemen komt de cabaretier in haar naar voren en lees je de stukjes toch allemaal met een glimlach op de lippen.

Het eerste stukje heeft als titel “ Snap jij het soms ook allemaal niet meer? Dan is dit boek voor jou!” Het gaat voornamelijk over de verwondering en het niet begrijpen van het leven, hoe mensen met elkaar omgaan ( of juist niet). Mensen stellen retorische vragen en maken zich druk over de belastingen, racisme, #metoo, sociale media en het klimaat maar wel allemaal op hun eigen manier zonder naar redenen of antwoorden van anderen te luisteren. En hoe de wereld juist wat fijner en mooier zou zijn als we wel eens de antwoorden op die (retorische ) vragen durven te geven of in ieder geval te zoeken.

In de korte to-the-point stukjes komen haar overpeinzingen langs. Vragen of kraken goed is of fout, over waarom je belasting betaald en of de zaken die de Staat koopt van ons belastinggeld wel nodig zijn, over racisme, seksisme en tradities. Zelfs de vraag of witte mensen ook mensen zijn wordt beantwoord (kort en krachtig) . Het geheel is vrij politiek gericht en dat kan ook niet anders denk ik omdat veel vraagstukken over hoe wij leven in Nederland met politiek te maken heeft. De brief aan de president in deze bundel vond ik dan ook erg sterk en ik hoop dat meneer de President deze ook zal lezen.

Haar vertelwijze is luchtig en vlot, hier en daar wat sarcasme, ik hou er wel van.
Terwijl de onderwerpen niet altijd luchtig zijn leest het geheel lekker weg. Dit komt denk ik ook doordat zij het bij zichzelf houdt door eigen ervaringen uit haar eigen leven te delen. Omdat je haar, en haar stem, kent lijkt het net of je haar hoort vertellen terwijl je leest. Liefhebbers van haar werk zullen hierdoor het boekje snel ter hand nemen.

De grote vraag of tijden veranderen of dat mensen de veranderingen zelf veroorzaken wordt niet echt beantwoord maar je kunt bij jezelf te raden gaan hoe dat nu zit. Af en toe vind je toch tijdens het lezen dat er een spiegel wordt voorgehouden en kan het geen kwaad even te bedenken hoe jij over deze kwestie denkt. Ik kon mij geregeld vinden in de hersenspinsels van de auteur en persoonlijk mag zij van mij het stokje in Den Haag wel een tijdje overnemen (of haar bundel voor te lezen in de Tweede Kamer) . Gewoon om de boel daar wakker te schudden en een andere kant op te laten waaien.

**** 4 sterren Conny Schelvis

Gastrecensent: Connie Schelvis-Mens- Even voorstellen!

Toen Tazzy haar plannen bekend maakt voor 2020 waarbij ze gastrecensenten zocht en bloggers die hun blog wilde voorstellen was ik meteen enthousiast. Ik volg haar sites al een tijdje en heb in het verleden wel eens een boek voor haar besproken. Ik nam snel contact met haar op en ga elke maand twee boeken recenseren. Eén voor het blog “ ik hou van horror, fantasy en spanning” en één voor het blog “ ik hou van historische, leerzame boeken en romans”. Ik heb er veel zin in en ik hoop dat jullie de boeken die ik ga bespreken de moeite waard vinden ook op te pakken !
Daarnaast gelijk maar even mijzelf en mijn blog aan jullie voorstellen. Ik ben dus Conny, 49 jaar en een veel-lezer. Alles met letters wil ik lezen… (wat niet lukt want mijn nog-te-lezen-berg gaat over de 400 titels heen, ik tel niet meer). Ik lees het liefst thrillers, horror en waargebeurde verhalen. Ik ben werkzaam in de ouderenzorg ( hoop dit jaar te slagen voor de verpleegkundige opleiding) en ook boeken uit deze sector lees ik met belangstelling. Ik ben getrouwd en heb een dochter van 16 jaar oud en twee stiefzoons die inmiddels hun eigen weg wel gaan.

In 2013 kwam ik in contact met Pieter Feller van Boekenbijlage via Twitter. Hij zocht jonge recensenten voor chicklitts en ik trok de stoute schoenen aan met de mededeling ‘je bent zo oud als je je voelt ‘ en zo kwam ik terecht in recensentenland. Met een twintigjaar lange ervaring als boekverkoper las ik al alles wat los en vast zat en wat is leuker om je boekenliefde zo te delen met andere lezers? Omdat Boekenbijlage vrijwel alleen recensies plaatst van nieuwe titels en niet altijd van het genre wat ik graag lees kwam er al snel een idee om een bescheiden boekenblog te starten. Dit werd ‘ conniesboekkies’ en ik vond het heel wat om mijn eerste recensie te plaatsen omdat ik een behoorlijke digibeet ben. Nog steeds heb ik mij nog steeds niet verdiept in de mogelijkheden van wordpress. Ik schuif het vooruit. Misschien als mijn opleiding klaar is dat ik daar tijd voor ga zoeken.
Ik ben mijn blog gestart om naast Boekenbijlage ook andere boeken te bespreken en af en toe verslag te doen van een boekpresentatie of ander boekennieuwtje. Alle genres komen wel voorbij. Ik vind het soms een uitdaging om buiten mijn comfortzone te lezen. Mijn dochter had in het begin ook een boekenhoekje. Ze was in 2014 een jaar lang ambassadeur van kinderboekenschrijfster Tosca Menten en dat moest uiteraard ook gepromoot worden. Inmiddels zijn we dik zes jaar verder. Ik probeer wekelijks, liefst dagelijks maar dat lukt niet vanwege drukte thuis, studie en werk, wat te plaatsen op mijn blog en schrijf ook recensies voor de site van Nienke Pool, gekoppeld aan de Facebookgroep “Kinderboeken & Y.A.”. Het leuke van kinderboeken en y.a. lezen is dat het heerlijk tussendoor kan , zeker als je zo druk bent als ik. Af en toe ook nog een recensie voor Boekenbijlage en vanaf volgend jaar ook voor Tazzy. Op naar een mooi boekig jaar !
Conny Schelvis
http://www.conniesboekkies.wordpress.com