Gastrecensie van Kristel Stassen-Flinzner : Mijn land van herkomst – c.m van der Mast

‘Mijn land van herkomst’
Occitanië, land van mijn kathaarse voorouders – C.M. van der Mast

Dit boek houdt het midden tussen een historische roman, die het leven beschrijft van drie generaties in een kathaarse familie en een wetenschappelijk werk, dat uitleg geeft over de situatie in de Franse streek Occitanië in de eerste helft van de 13e eeuw.

Voor mij was dit verhaal de eerste kennismaking met de katharen. De geloofsgemeenschap had in de 13e eeuw veel aanhangers in zuidwest Frankrijk. Het geloof was geïnspireerd op het katholicisme, maar week hiervan op diverse punten af. De katharen werden door de katholieke kerk gezien als ketters. In de 13e eeuw vond een aantal kruistochten tegen hen plaats. De Franse koning steunde dit initiatief van de paus, omdat het hem meer land en macht opleverde.

Het boek volgt de jonge Sebelia, die samen met haar grootvader Guilhem de Mas moet vluchten voor de religieuze vervolging. Ze trekken van hun familieboerderij naar de stad Carcassonne. Onderweg ontmoeten ze een andere familie met wie ze optrekken. Sebelia en Loís, een zoon van die familie, worden verliefd en trouwen met elkaar.

Vanaf dat moment volg je als lezer hun leven tussen het religieuze geweld. Je leest over de moeilijke keuzes die ze steeds weer moeten maken tussen blijven waar ze zijn, of vluchten. Je leest hoe hun zoon opgroeit tot een volwassen man en hoe die later ook weer te maken krijgt met vervolging. De familie worstelt met de vraag of ze openlijk kathaars kunnen zijn, of dat ze hun geloof toch beter verborgen kunnen houden. Ze ontmoeten veel goede mensen op hun pad, die hulp en bescherming willen bieden. Desondanks blijft de dreiging altijd aanwezig.

Het boek heeft mij veel nieuws geleerd en het levensverhaal van de fictieve personages was boeiend. Het heeft ook zeker gelijkenissen met de situatie in de 21e eeuw, waarin nog altijd veel mensen vluchten voor vervolging vanwege hun geloof. Ik geef dit boek vier sterren, een 8.

Advertisements

Gastrecensie van Bianca Brummelhuis – Constand Wassink – De republiek wordt uitgeroepen

Het verhaal

Dit is een alternatieve geschiedenis. Het boek geeft weer wat er mogelijk gebeurd zou kunnen zijn als koningin Wilhelmina in 1902 was overleden. Omdat er geen directe troonopvolgers waren, gaan er in dit boek stemmen op om de republiek uit te roepen. Uiteindelijk wordt er via een omweg toch een Duitse groothertog op de troon gezet. Hoewel deze nieuwe koning het in eerste instantie goed doet, wordt hij steeds eerzuchtiger en sleept hij Nederland zelfs mee in de eerste wereldoorlog. Uiteindelijk heeft de regering geen andere keus dan de koning af te zetten en alsnog de republiek uit te roepen.

Wat ik ervan vind

Dit verhaal kwam op mij over als een zeer realistische weergave van wat er gebeurd zou zijn als koningin Wilhelmina inderdaad was overleden. Het boek is uiteraard fictief maar de verhoudingen tussen de politieke partijen, de procedures tijdens vergaderingen en de manier waarop besluitvorming plaatsvindt zijn gebaseerd op hoe het begin vorige eeuw echt ging. Daardoor komt het verhaal zeer geloofwaardig over.

De schrijver vertelt heel gedetailleerd. Procedures worden handeling voor handeling uitgelegd en gesprekken worden tot in detail weergegeven. Hoewel dit niet altijd even makkelijk leest, geeft dit wel een goed beeld over hoe regeringszaken verliepen in de tijd waarin het boek leest. Ook wordt goed duidelijk dat de geschiedenis inderdaad ook heel makkelijk anders had kunnen lopen.

Hoewel de toon van dit boek zakelijk is, is het zeker niet gevoelloos. Het verdriet van koningin Emma over de dood van haar dochter, de frustraties van de nieuwe koning over zijn beperkte macht en de enorme twijfels van de beoogde president van de nieuwe republiek werden voor mij bijna tastbaar. Het zijn ook menselijke fouten en onzekerheden waardoor het in dit boek niet goed afloopt met het koninkrijk.

Doordat dit fictieve verhaal gesteund wordt door bekende feiten en de punten die van de werkelijke geschiedenis afwijken heel logisch volgen uit dingen die wel gebeurd zijn werd dit voor mij een heel boeiend en plausibel verhaal. De vele details zorgen dat je continu je aandacht bij het verhaal moet houden, maar maken het verhaal ook historisch accuraat en uiteindelijk beter te begrijpen.

Ik vind dit een zeer boeiende alternatieve historie. De vermenging met werkelijke feiten maakten het voor mij nog interessanter. Ik geef dit boek vier sterren.

(Gast)Recensie van Conny Schelvis : Mooi oud zijn /oud worden 

Gertrude Klinkhamer & Joke Roeleveld

Mooi oud zijn, mooi oud worden, een zoektocht

9789463383249/ 2017 uitgeverij Aspekt
Gertrude Klinkhamer (1948) werkte als verpleegkundige, docent geschiedenis, zakelijke directeur en de laatste vijftien jaar als trainer en coach. 

Joke Roeleveld (1942) was de laatste vijfentwintig jaar van haar werkzame leven ook werkzaam als trainer en coach en is nog steeds maatschappelijk actief. Ze zingt, beeldhouwt en schrijft. 
In de zomer raken twee vrouwen ( 68 en 73 jaar) met elkaar in gesprek over hoe zij oud willen worden. Dit gesprek is het begin van een bijzondere briefwisseling. Vragen over zingeving, ingrijpende veranderingen en angst voor verlies van gezondheid en relaties zijn thema’s die voorbij komen in hun correspondentie. 

Deze briefwisseling is de basis van dit boek geworden.

Voor je echter deze brieven kunt gaan lezen treffen we eerst een essay aan. Geschreven door Gertrude Klinkhamer waar ze terug gaat in de tijd om een beeld te schetsen over hoe er tegen oud zijn wordt aangekeken vroeger en nu. 
Allereerst trok de cover van het boek mij al aan (ontwerp van Mark Heuveling/Snezhina Uzunova). Een mooi en stevige boom, met flinke wortels in de herfst. Net als de schrijfsters die in de herfst van hun leven hun overdenkingen met ons delen. 
Na een persoonlijk voorwoord  van Klinkhamer volgt haar essay met de titel “ oud zijn, oud worden en onze cultuur”. 

De schrijfster neemt ons mee terug in de tijd van de filosofen uit de Griekse en Romeinse oudheid tot nu. Het beeld wat men heeft over ouderdom is een groot deel te danken aan hoe de omgeving er over denkt en mee bezig is.
 Door de geschiedenis heen blijkt er meer aandacht te zijn voor de dood dan voor mooi oud worden. Bovendien werden de mensen vroeger ook niet zo oud, vaak werkte ze al heel jong en heel hard en was het al “bejaard” als je in de middeleeuwen boven de 35 jaar uit kwam. Hierdoor is het beeld van “oude wijze en mooie mensen” ver te zoeken. Het is dan ook logisch dat er weinig literatuur over te vinden is. 
Na een stuk geschiedenis, met mooie quotes van filosofen door de eeuwen heen volgt er een stuk over oud zijn in het heden. Uitgaande van de vier levensfasen van de mens, waarbij uiteraard de vierde levensfase de laatste mag zijn, en hoe het oud worden/zijn daar een rol in speelt. Waar je in de derde fase alles nog wilt invullen en compenseren ( je stopt met werken en gaat wat anders zoeken om je tijd te vullen omdat verlies tegen te gaan) is het in de vierde fase juist de berusting en het los laten wat je innerlijke rust geeft. 
Werden vijftig jaar geleden de mensen met 65 jaar achter de geraniums gezet en geleefd nu zien we mensen van die leeftijd niet meer als oud en afgeschreven en draait in het verzorgingshuis om het welbevinden en de zelfregie van de oudere. 

Kortom het tijdsbeeld en de cultuur bepaalt hoe wij in het leven staan en hoe oud worden/zijn wordt beleeft. Dat dit een leidraad is of kan zijn is duidelijk. Voor iedereen is het immers een heel persoonlijke gewaarwording.

De persoonlijke filosofie daarover vind je vervolgens in de briefwisseling. Hoewel het onderwerp soms diep wordt geraakt is de schrijfstijl van beide dames goed toegankelijk en prettig te lezen. 

Nu vind ik lezen in briefvorm toch altijd wel prettig maar het is mooi hoe de dames een neutraal onderwerp heel persoonlijk benaderen zonder intiem te worden. Iets wat bij persoonlijke brieven snel zou kunnen gebeuren maar dat is niet relevant voor dit boek. 
Ik vond het een mooi boek om te lezen, je bent zo oud als je je voelt en dat zal zeker meespelen bij het proces van het ouder worden en hoe je dit gaat beleven. Het geeft een mooi tijdsbeeld weer en mooie inzichten over onze cultuur. 
Conny Schelvis

Gezocht : Gast Recensenten!!!

Geestkracht (spiritueel),Dansen in het zonlicht  (poezie), Het harde paradijs  (leerzaam ).
Zo nu en dan zal ik een bericht plaatsen, dat ik recensenten zoek. Foto’s van de boeken plaats ik erbij.

Nu heb ik er ook een aantal 😉. 
Wat verwacht ik van je?

-geef een korte motivatie, waarom jij het boek graag zou willen lezen. 

-dat je binnen een maand het boek leest (of we spreken iets anders af).

– je mening deelt in combinatie met een korte samenvatting.

– je de verzendkosten voor de rekening neemt

– je hoeft geen ervaren recensent te zijn

-je mag 1-2 boeken per keer kiezen.
Je recensie stuur je naar mij. Ik plaats hem op mijn facebook groep  ( mag je ook zelf doen) en op mijn blog. Je mag het zelf ook overal delen, via je eigen kanalen. Des te meer, des te mooier. Denk hierbij aan hebban, bruna en bol. Maar ook je eigen blog mag natuurlijk altijd 😁. 
Geef even aan, welk boek, op facebook  via een pb (Tazzy jeninga ) of reageer gewoon op het bericht op de facebookpagina : ik hou van historische leerzame boeken en romans. (Voor thrillers en sf : ik hou van horror fantasy en spannende boeken ), je kunt je alleen op deze manieren inschrijven. Dus niet via mijn blog(s)
Bij veel interesse in een boek ga ik loten 😉.

Gastrecensie van Conny Schelvis-Mens: Lymph en de K van kanjers

Kees Kager :  LYMPH en de K van kanjers

Isbn 9789463382816 , uitgeverij Aspekt, 292 blz
Kees Kager (1954) is ruim 25 jaar docent aan een ROC, hij werkt met kansarme jongeren. Hij schreef eerder drie thrillers en was jaren lang naast zijn baan freelance journalist. Halverwege 2015 werd hij geconfronteerd met lymfeklierkanker. Hier hield hij een document over bij waarmee hij hoopte het kankerboek van zijn leven te openen en te sluiten. Even lijkt dit te kunnen gebeuren. Echter, begin 2017, stelde de oncoloog vast dat er opnieuw ‘activiteit was in de klieren’: de ziekte was terug. Wederom een behandelingstraject en weer de strijd aan gaan. Bij het ter perse gaan van LYMPH was nog niet bekend of de kuur aan zou slaan. De schrijver zit weer in de medische molen…
De schrijver geeft in zijn voorwoord mijn gedachten weer: is er wel behoefte aan het zoveelste boek over kanker. Het neerzetten van zo’n verhaal is een stuk persoonlijke verwerking maar zou je het boek moeten delen met de buitenwereld. Zelf heeft hij echter baat gehad bij het uitwisselen van ervaringen op dit gebied en heeft hier steun aan gehad. Het idee dat als zijn verhaal al bij één persoon ditzelfde zou kunnen geven zou de moeite waard zijn voor publicatie. En daar kan ik hem zeker gelijk in geven. Het is belangrijk om over je ziekte te kunnen praten en minstens zo belangrijk om je verhaal te kunnen delen met lotgenoten maar ook met buitenstaanders die om wat voor reden dan ook meer weer willen weten over deze ziekte en met name de beleving van de persoon in kwestie.  Zelf werkzaam in de zorg weet ik hoe belangrijk dit is om de persoonlijke verhalen achter een ziekte te horen. Ieder mens heeft zijn eigen persoonlijke beleving en ieder mens moet je op een andere manier benaderen en door veel van deze  verhalen te lezen kan je je beter in verschillende situaties in leven.
Dus het was zeker de moeite waard dit mooie en persoonlijke verhaal te delen. In dagboekvorm neemt hij je mee van de eerste momenten van ontkenning van zijn ziekte omdat hij nooit echt ziek was geweest. Verder zoekt hij een mogelijke oorzaak: zou het stress op het werk zijn? Om vervolgens zich er toch maar bij neer te leggen dat dit hem gewoon is overkomen en hij de strijd aan gaat. Naast deze strijd is er ook ruimte voor zijn verbazing over hoe sommige zorgprofessionals verre van professioneel bezig zijn en zijn waardering voor hoe anderen om hem heen met hem mee strijden: zijn kanjers ( zijn familie, verpleging en vrienden).  De emoties rollen over het papier en raken de lezer. 
In 25 korte, goed leesbare hoofdstukken, wordt het verhaal verteld vanaf het moment dat hij klachten krijgt tot een jaar na de diagnose waarbij zijn bloedbeeld goed is en de behandelaar ruim te vrede is. In de loop van het volgend jaar keert hij terug op de werkvloer en leek zijn kankerboek gesloten. Kippenvel bij het lezen van het nawoord waarbij de schrijver laat weten opnieuw lymfeklierkanker blijkt te hebben. Ik wens de Kees Kager veel sterkte toe en hoop dat hij wederom met zijn kanjers de strijd aan kan gaan en afstevent op een goede afloop !
Conny Schelvis

http://www.conniesboekkies.wordpress.com 

Gast recensent Ans Stier over: Het harde paradijs 

Recensie Het harde paradijs – Karel Wellinghoff
Samenvatting

In dit boek verteld de auteur over zijn ervaringen in de Bhagwan gemeenschap.

Hij gaat naar de ashram in Phoona (India). Tijdens zijn verblijf van een maand in de ashram neemt hij deel aan diverse therapiegroepen. Liefde staat centraal evenals het uiten van vastzittende woede. De therapiegroepen zijn erg intensief. Beschreven wordt hoe het er aan toe gaat in de groepen en welk persoonlijk effect het heeft. Ook de lezingen van Bhagwan, de meditaties en uitbundige dansavonden komen aan bod. De auteur raakt geheel in de ban van Bhagwan maar overdenkt ook alles en heeft zo nu en dan twijfel. Als Bhagwan op een gegeven moment zich in Amerika vestigt gaat hij ook regelmatig daar heen. In dit boek wordt ook het leven in communes beschreven, de effecten van de regels en gewoonten van het hele gebeuren op zijn relatie en de ondergang van de sekte.
Leeservaring

Het boek leest als een soort dagboek. Je leeft mee met hetgeen de auteur mee maakt en wat dat met hem doet als persoon en zijn leven. Al lezende krijg je een prima beeld van de Bhagwan periode. Je krijgt inzicht in het reilen en zeilen in Phoona en hoe het er later in Amerika aan toe gaat. Het is een makkelijk lezend boek. Omdat het als een soort dagboek leest maakt dit het levendig. Het is een recht voor zijn raap boek. Duidelijk in gewone spreektaal wordt het uiteengezet. Klein minpuntje is dat er wel redelijk wat taalfouten in staan. Dit uit zich door het weggevallen zijn van letters in een woord. Wel wil ik opmerken dat ik niet weet of het boek dat ik heb gelezen een recensie exemplaar/proefdruk is.  Mij is dus niet duidelijk of dit kinderziektes zijn die er reeds uitgehaald zijn. (Tazzy: het is geen proefdruk).
Conclusie:

Een duidelijk boek over de Ashwan gemeenschap weer gegeven door iemand die het persoonlijk heeft meegemaakt. Een interessant boek.