Bloggen is erg leerzaam!

Iedereen blogt anders. Ik geef jullie een kijkje in mijn manier van bloggen

Ik zelf kies 1 dag in de week uit, om dingen uit te typen en te bedenken. Recensies schrijf ik door het gebruik van mijn aantekeningen. Dat zijn vaak memo’s, die ik in het boek kan steken. Maar het kan ook zijn dat ik een boek in een ruk uit lees. Dan zijn er geen memo’s en schrijf ik het uit mijn hoofd.

Ik maak leuke foto’s, die ik deel op Instagram, Twitter en Facebook. Zo krijgt een boek nog meer aandacht. Hier krijg ik steeds meer plezier in. Fotografie is een van mijn hobby’s.

Ik ga naar leuke evenementen en ontmoet veel Nederlandse of Nederlands schrijvende auteurs! Dat is echt zo leuk! In deze wereld voel ik me thuis. Daar kun je ook weer collega bloggers ontmoeten. Want dat zijn we: Collega’s. Er heerst geen concurrentie gevoel. Gewoon de liefde voor boeken is genoeg en schept een band. Dit Klinkt misschien vreemd, maar ik heb door het bloggen zoveel lieve mensen leren kennen. Er ontstaan vriendschappen voor het leven. Ik durf ook veel meer. Ik was altijd een verlegen vrouw. Maar nu ga ik zo een gesprek aan. En dat is omdat ik me zo thuis voel, tussen mijn mede boekenwormen. Helaas kom ik op het moment niet op evenementen. Mis het echt gigantisch………. Maar mijn eigen gezondheid gaat voor alles. En dat is ook een dingetje. Als blogger kun je echt meegesleurd worden. En soms heb je momenten dat je veel blogt. Op andere momenten, zijn andere dingen even belangrijker. Bloggen is leerzaam. Ook voor je zelfkennis.

Ik geef sterren of een cijfer. Soms is een cijfer handiger, omdat je maar 5 sterren hebt en met cijfers meer in de richting komt. Soms wil je gewoon een 6.5 geven of een 9.5. Anderen geven geen sterren. Maar zorg wel dat je het goed onderbouwd. De Negatieve dingen uit een boek en de positieve dingen. Ik Vat het verhaal samen, maar maak er geen boekverslag van. Al zijn er boeken… Daar kun je over door blijven schrijven, haha. Nog belangrijker: schrijf om de spoilers heen, dit kan vreselijk moeilijk zijn, maar het lukt echt wel. Spoilers horen niet thuis in een recensie. Want waarom zou iemand een recensie lezen, als je dingen verklapt? Geloof mij, dat neemt niemand je in dank af. Sommige mensen waarschuwen voor spoilers, dat vind ik netjes. Maar er zijn er ook die dat niet doen. Zo wist ik bij een boek al voor het lezen, dat mijn favorietepersonage dood ging.

Ik lees zelf geen recensies, voordat ik een bepaald boek zelf lees. Spring schoon in een verhaal. Laat me niet beïnvloeden. Een recensie schrijf je om iemand enthousiast te krijgen, (Of in sommige gevallen, te waarschuwen) om een boek te gaan lezen.

De een plaatst een recensie overal.. De ander alleen op zijn of haar blog en / of facebookpagina/groep. Ik heb daar ook mee geworsteld, maar ben er uit. Ik plaats recensies standaard op mijn Facebookgroep, blog en instagram/ Twitter ( deze altijd met een paar dagen ertussen). Met boeken die ik zelf koop is dit mijn standaard bloggewoonte. Recensie exemplaren, deel ik ook op allerlei sites en groepen. Waar men maar wilt, eigenlijk.

Boeken die ik koop, kunnen jaren blijven liggen, tot ik ze lees. Ik heb namelijk een mega collectie! Pure rijkdom.

Recensie exemplaren, probeer ik veel sneller te lezen of lees ik voor een bepaalde datum. Ik lees op het moment nog niet zo snel, door omstandigheden. Maar hoop weer in mijn oude ritme te komen. Maar ik begin de recensie exemplaren weer in te halen.

Ik lees recensie exemplaren op volgorde van binnenkomst, tenzij ik een datum afspreek of er 1 boek ernstig mijn naam roept. Dat komt voor hoor. Dat zijn onweerstaanbare boeken. Dat gun ik mezelf meteen!

Als ik iets heb geleerd van het bloggen.. dan is het wel: lees niets tegen je zin. Neem de tijd om te lezen en leer ook Nee zeggen. Je krijgt soms veel aanvragen. Ook omdat ik graag veel genres lees. Ik geef nu de voorkeur aan fantasy, horror en sciencefiction. Maar kan soms ook geen nee zeggen tegen een thriller roman, leerzaam, historische of autobiografisch boek. Maar deze lees ik wel stukken minder tegenwoordig.

Ik deed er in het begin ook proeflezen naast. Dat doe ik niet meer. Tenzij ik een manuscript op papier krijg. Ik lees namelijk niet digitaal. Heb het wel gedaan, maar ben dan net een slak en krijg er knallende hoofdpijn van.

En vooral: geniet ervan! Leer leuke mensen kennen en praat over boeken. Iedereen leest een boek anders. Meningen verschillen, accepteer dat. Want zo werkt het in de magische wereld van boeken! Wees de persoon, die je wilt zijn. Want geloof mij nou maar: men accepteert je hier, zoals je bent. En dat is echt geweldig!

Ik ruim op en geef weg!!!

Ik ruim op en geef weg!!!
Maak even goed duidelijk welke boeken je zou willen hebben.

Bij meer interesse in een boek ga ik lootjes maken.
Ze zijn 1 x gelezen. De meeste hebben recensie exemplaar stempels. Als je dat geen probleem vindt, dan kun je meedoen!

Let wel op: De verzendkosten van 1 of meer boeken.. die zijn voor jezelf.

Ik streef er naar meerdere mensen gelukkig te maken

Waneer ik lootjes trek weet ik nog niet. Mijn leven is onvoorspelbaar😉.

Meedoen kan alleen via de groep ik hou van historische leerzame boeken en romans!!! Op Facebook.

Jennifer Robson- Aan de oever van de Seine

Dit boek trok mijn aandacht door de quote: “heerlijk boek dat fans van Downton Abbey zeker zal aanspreken.”

Ik had er dus meteen zin in, aangezien ik van D.A. hou. De tijd, de kleding, de auto’s en de gebruiken komen goed overeen met de serie. Dat is een feit dat waar is. Maar het verhaal is meer een roman. In D.A. zit veel meer actie en heftigheid.

Lady Helen is bijna gestorven en besluit om haar leven in eigen handen te nemen. Ze is immers volwassen en haar ouders blijven haar maar sturen. Tijd om op eigen benen te staan. Haar ouders zien haar liever trouwen, nadat ze een schandaal heeft meegemaakt. Maar Helen wil graag schilderles krijgen van een docent waar ze tegen op kijkt. Dus vertrekt ze met haar losbandige, tante, die weduwe is van een rijke man, naar Parijs. Hier maakt ze vrienden voor het leven, wordt ze verliefd en gaat ze door, allerlei gevoelens heen, die ze thuis in Engeland niet kende. Ze leert zichzelf beter kennen. Leert hoe de wereld en de mensen in elkaar zitten. Moet keuzes maken, die haar verdere, leven zullen bepalen en schildert veel.

Het is een mooie roman, maar er zit geen spanning in. Wel veel gevoelens. Daar kun je als lezer niet omheen. Het decor van deze periode op de achtergrond is mooi beschreven. En je waant je dan ook echt in die tijd.

Het leest vlot, maar er gebeurt niet echt super veel, dat het het een pageturner is geworden voor mij. Ik heb er een behoorlijke tijd over gedaan. Een perfect boek om tussendoor te lezen dus. Als je van die periode houdt, is het even heerlijk wegdromen.

Ik geefmditmboek 3 sterren***.

Blog op een laag pitje…..

Ik heb er heel lang over nagedacht….

Maar ik moet nu eerlijk zijn, tegen mezelf en tegenover jullie.

Mijn online bezigheden staan al sinds begin December op een heel laag pitje.

Ik ben oververmoeid, grieperig, verkouden en overbezorgd. Lees echt bijna geen letter, de laatste tijd. Er liggen nog recensies op papier die ik nog moet uittypen… Maar ik heb er geen energie voor.

Het is tijd om voor mezelf, mijn familie en mijn huisdieren te kiezen.

Op sinterklaas dag werd Zoey heel erg ziek. Ze leek in het weekend op te knappen, maar overleed maandagochtend, geheel onverwachts nog. Ik was er kapot van. Ze was zo’n sterke cavia. Mijn cavia’s zijn mijn kinderen…. Toen het net een beetje begon in te dalen, dat ze er echt niet meer was, kreeg Puck een ontsteking in haar oog. Een week gedruppeld, maar op zondagavond ging het oog uitpuilen. Echt eng. Maandag (oudjaarsdag) naar de dierenarts, een spoedoperatie, haar oog moest eruit. De operatie stond al in de planning voor donderdag. Het oog was niet meer te redden. Maar het ging zo snel dat het er meteen uit moest!

Ik heb staan huilen als een klein kind. Moest haar achterlaten bij de dierenarts. Het wachten duurde ook zo lang…. oudjaarsavond kon ik haar weer ophalen. Ze had de operatie gehaald. Maar sliep nog zo diep…. in de auto dacht ik dat ze was overleden, helemaal in paniek. Eenmaal thuis krabbelde ze langzaam op… Medicijnen gegeven tot en met gisteren. Nu is het belangrijk dat ze zelf gaat eten. Ik geef haar wel nog een beetje krachtvoer met water af en toe. Ze knabbelt wel aan eten, maar als baasje zie je haar liever meteen gezond. Er zijn momenten dat ze helemaal fit lijkt. Vanmorgen riep ze me bijvoorbeeld. Als ik uit bed kom, doet ze dat altijd als ze in haar goede doen is.. Ze kwam zelfs eten halen. Maar heeft nog niet veel kracht. Zo’n litteken trekt natuurlijk ook bij het eten.

Ze doet het heel goed en ik ben trots op haar. Na het overlijden van Zoey, haar mama, ben ik op zoek gegaan naar een vriendinnetje. Had er ook 1 op het oog. Maar omdat ze last van haar oog had, dacht ik.. Ik zeg nee… Maar ik dacht dat gezelschap haar zou opvrolijken. Dus de kleine Bengel toch meegenomen. Ze vinden elkaar erg lief. 2 dagen na de operatie kwam ik erachter dat Bengel haar zusje Brownie nooit was opgehaald.. Haar ook geadopteerd. Ze zijn zo lief voor elkaar, deze 3 meisjes. Super! Ik lach veel om hun vrolijkheid.

Eerder dit jaar was ik Bikkel al kwijt. Ik was dus echt kapot in December. Ook omdat er veel mooie en lieve mensen zijn overleden in deze maand….

En ik slaap gewoon heel slecht. Dus lezen is er niet bij. Ik moet tot rust proberen te komen. Maar dat is moeilijk door de omstandigheden…

Ook mijn thuissituatie is niet helemaal fijn. Een vader die zo nu en dan op de seh belandt. 2x een ambulance ritje gehad. Mijn moeder gaat ook niet echt vooruit. Ze moet komende week weer naar de dokter.

2018 zat ons niet mee……

Maar nu moet ik vooral rust vinden, slaap inhalen en hopen dat Puck er weer helemaal bovenop komt….

Volgende week weer werken, misschien helpt de routine me weer. Maar rust nemen blijf ik doen.

Lezen zit er gewoon eventjes niet in. Sorry aan alle auteurs en uitgevers. Ik moet deze keuze maken. Het is moeilijk voor mij, om dit te doen.

Ik hoop dat alles snel weer goed gaat. Maar overhaast het zeker niet.

Erik Larsson – Tiergartenstrasse

In 1933 kwamen de Dodds naar Duitsland. Martha de dochter van de Dodds, keek toen best minachtend naar Joodse mensen. Maar haar leven kreeg een andere wending toen ze verliefd werd op een Rus. Ennvor de Russen ging spioneren. Haar vader werkte in het steeds grimmiger wordende Duitsland . Hij bleef uit de buurt van de nazi’s. Zoveel als het mogelijk was. Martha zocht ze juist op. Ze heeft Hitler zelf meegemaakt maar de Dodds hadden ook een bekende buurman. De nazi Rohm van de SA. In 1933 verliet Himmler de kippenboerderij en was hij de bewaker in een van de eerste kampen. De dodds woonden op tiergartenstrasse 27a. De buurt is goed beschreven enner staan een aantal fotos in , die je een beeld kunnen geven van het leven in deze straat.

Vader Dodd, zag het steeds erger worden. De jodenhaat. Andere Amerikanen werden in elkaar geslagen omdat ze joods waren. Deze haat werd steeds sterker. De aanloop naar de oorlog, kun je dit wel noemen. Niemand had voorzien wat Hitler van plan was. Maar dat hij gevaarlijk was, wist men maar al te goed. Vader Dodd werd ook uitgenodigd voor het Neurenberg proces.

Rudolf Diel, ook een grote naam. Iedereen was bang voor hem, Martha niet, ze heeft veel met deze man gesproken en meegemaakt. Goring komt er ook in voor. Dit bhoek beschrijft de denkwijze van de kopstukken, hun doen en laten en is informatief. Niet zo informatief dat je uit het verhaal raakt. Dit is geschreven op een spannende en boeiende manier. Larsson kan dat heel goed, dat had hij in zijn vorige boeken al bewezen.

Dit boek is een origineel verslag over een gruwelijke broeierige tijd, dat van kwaad tot erger werd ,waar jamner genoeg pas 12 jaar later een einde aan kwam. Je ziet het grotendeels door de ogen van vader en dochter Dodd. Een verhaal dat ik iedereen met interesse voor wo2 moet aanraden. Het krijgt van mij 4,5****