Jose van Winden- Weekendje Weg ( Recensie + Interview)****

weekend

De zussen Iris, Sylvia, Tara, Els en Karin gaan een keer per jaar samen een weekendje weg. Ze hebben allemaal een druk leven, maar dit weekend is altijd reuze gezellig! Alleen de zussen, niemand anders!
In het weekendje staan allemaal leuke dingen op de planning. Ze hebben er allemaal best zin in!
Maar niet alles lijkt volgens de planning te verlopen! Elke zus draagt namelijk een geheim met zich mee. Schulden, Zwangerschap, ziekte, overspel of het gevoel hebben dat je man vreemd gaat. De zussen willen het liever niet aan elkaar vertellen. Maar dit weekend zien de zussen aan elkaar dat er dingen niet kloppen. Kunnen ze nadat ze hun problemen delen nog wel van elkaar houden? Kunnen ze elkaar nog wel als dezelfde persoon zien?

Je leert elke zus stapje voor stapje beter kennen. Je zou ze het liefste een knuffel willen geven en je hoopt dat alles goed komt voor ze.
Op sommige momenten zit er zelfspot en humor in. Op andere momenten raken hun verhalen je zo, dat je toch wel even diep moet slikken. Het is een emotionele achtbaan, voor de personages, maar ook voor de lezer. Dit maakt het een echte pageturner en je kunt het bijna niet meer wegleggen. Je moet weten hoe het verder gaat met de zussen en wat er allemaal nog meer gaat gebeuren. Het is ook spannend om te lezen hoe het verder gaat. Want dat er dingen opgelost moeten worden is je als lezer erg duidelijk! En je krijgt er een warm gevoel van, dat vind ik ook erg bijzonder altijd, dat een verhaal je goed raakt!

Een van de zussen greep mij het meeste aan. De angst voor wat er komen gaat, wat haar nog te wachten terwijl ze ziek is. Hoe moet het verder?

Alle zussen moeten een besluit nemen over hun leven. Het komt voor sommige mensen waarschijnlijk ook erg dichtbij. Ik zelf heb geen broers of zussen, maar door dit te lezen, kom je er toch achter hoe het zou voelen. De liefde van een zus is heel bijzonder.
Het leest echt vlot en de hoofdstukken zijn steeds kort. Elke zus komt aan het woord en je ziet hun samenzijn dan door haar ogen. Boven elk hoofdstuk staat precies welke zus er aan het woord is.
Het klinkt misschien raar, maar dit boek zou ik zomaar als een toneelstuk willen zien. Ik ga vaak naar het theater en dit zou daar echt niet misstaan! Het is een verhaal dat je meeneemt en je zit er helemaal in. Ik ben blij dat ik deze roman mocht lezen. Dit is een echte aanrader! 4****

**********************Interview************************

Hoe voelt dat om je boek voor het eerst in je handen te kunnen houden?
Hoi Tazzy, Het was heel bijzonder om Weekendje Weg voor het eerste echt in handen te hebben. Het boek was veel zwaarder dan ik dacht. Ik geloofde ook pas dat het echt een boek was, toen ik hem trots omhoog kon houden. (En eigenlijk ben ik nog steeds niet helemaal terug op aarde)

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?
In de herfstvakantie van 2010 was ik met vriendinnen een weekend in een vakantiehuis in Balkbrug. Daar kwam ik voor het eerst op het idee om een verhaal te schrijven over vijf vrouwen die een weekend weg zijn. De locatie heb ik grotendeels overgenomen in het boek. Het verhaal is in de loop der jaren stukje bij beetje ontstaan. Zo werden de vriendinnen uiteindelijk zussen, om het dramatische effect te vergroten. En eigenlijk vind ik zussen ook heel interessant (ik heb er zelf vijf). Het feit dat je niemand echt helemaal kent, ook al ben je je hele leven al in elkaars nabijheid, dat iedereen zo zijn geheimen heeft, intrigeert me.

Hoe kwam je op de namen van de hoofdpersonen, en lijken ze op iemand uit je omgeving?
Ik heb geprobeerd namen te gebruiken die geen associatie hebben met vrouwen in mijn omgeving, omdat dat mezelf erg afleidde bij het schrijven. Zo neutraal mogelijk, dus. Dat is nog best lastig. Er is één naam die ik op het allerlaatst heb aangepast, omdat dat voor iemand te dichtbij kwam. De personages hebben allemaal eigenschappen en kenmerken van mensen uit mijn omgeving, maar vooral ook van mezelf. En voor de ervaringen en gedachten geldt dat eigenlijk ook. Toen ik net aan het schrijven was, waren vooral mijn vriendinnen bang dat ik ze zou ‘misbruiken’ voor het boek. Nu is niemand meer herkenbaar aanwezig.

Hoe ging het schrijfproces in zijn werk (maak je aantekeningen, tabellen of heb je zelfs foto’s in je hoofd, of gebruik je foto’s van internet?
Ik ben op de inefficiëntste manier begonnen die je kunt bedenken. Ik had alleen een locatie, een thema en een idee van personages en ben van daaruit een blogfeuilleton gaan schrijven. Dat was op deze website: http://mijnblog70.blogspot.nl. Vandaaruit is het idee ontstaan om alles in een weekend te laten plaatsvinden. Ik heb een opleiding voor scenarioschrijven gevolgd en schrijven voor film is compleet anders dan het schrijven van een roman. Van perspectief had ik bijvoorbeeld geen kaas gegeten en dat vind ik nog steeds heel ingewikkeld. Ik heb dus ook nog een synopsis klaarliggen voor een film of tv serie van Weekendje Weg. Toen ik in dat filmproces zat, had ik acteurs in mijn hoofd die bepaalde rollen zouden kunnen spelen. Het hielp me om de personages levend te maken en houden. Nu zijn die acteurs naar de achtergrond verdwenen. Ik kwam ze pas weer tegen toen ik voor de lancering info aan het verzamelen was.
Ik heb heel veel schrijfboekjes waar ik aantekeningen in maak en ik krijg de beste ideeën op de fiets. Best onhandig, want ik wil niet altijd stoppen om ze te noteren. Hoewel ik erg van de structuur ben als ik scripts schrijf, heb ik dat voor Weekendje Weg niet echt gebruikt. Waarschijnlijk omdat het tijdverloop al snel helemaal vast stond. Er zijn zo niet veel scènes en locaties. Alleen de ‘screentijd’ verdelen tussen de zussen was af en toe best een puzzel. Juist, omdat ik perspectief heel moeilijk vind.

Hoe lang schrijf je per dag,en hoelang heb je over dit boek gedaan?
Van idee tot publicatie heeft Weekendje Weg er zeseneenhalf jaar over gedaan om geboren te worden. Gedurende die tijd lag het vaak maanden ‘op de plank’, letterlijk in een brievenbakje op mijn bureau. Er zijn genoeg momenten geweest dat ik er helemaal niet mee bezig was en er ook helemaal geen belangstelling meer voor had, maar de afgelopen jaren heb ik vooral de maanden november (National Novel Writing Month in de VS) gebruikt om het verhaal te laten groeien. In korte tijd krijg je dan toch een hoop gedaan, als je je maar focust. Wat me elke keer verbaasde was, dat het verhaal toch iedere keer, na zoveel maanden, weer opdook. Het moest gewoon een keer af. En tot aan de laatste redactieronde voelde ik me er hevig mee verbonden.
Ik schrijf dus niet elke dag, helaas. Maak er gewoonweg te weinig tijd voor vrij. Als ik zou stoppen of minderen met sociale media zou dat al een heleboel schelen. Aan de andere kant maak ik wel handig gebruik van mijn grote netwerk op sociale media bij de promotie.

Wie heeft de cover gemaakt en heeft de cover een betekenis?
De cover heeft voor mij een hele speciale betekenis. Het is een foto die een van mijn zussen een keer gemaakt heeft tijdens een weekend weg. Ik vond het direct al een intrigerende foto, omdat de zussen erop echt hun eigen pose hebben. Het is geen gezellige groepsfoto en het heeft daardoor iets mysterieus. Het afgelopen jaar gebruikte ik deze foto als een soort beeldmerk van mijn boek. Maar toen ik hem aanleverde bij Elly Godijn, de uitgever, vond zij de foto niet geschikt. Te vaag, te kleine resolutie etc. Ik kon alleen niets anders verzinnen. We waren middenin dit proces toen mijn op een na oudste zus hoorde dat ze longkanker had. De vooruitzichten waren bepaald niet gunstig, een heel heftig verhaal. Zij staat op deze foto. En pas toen ik dat tegen Elly vertelde, merkte ik hoe graag ik wilde dat dit de cover zou worden. Ze moest er gewoon op. Elly begreep dat heel goed. En uiteindelijk hebben we juist die korreligheid en vaagheid extra aangezet, waardoor de cover alleen maar dreigender is geworden. Ik vond het tot aan de lancering heel spannend hoe het zou uitpakken, maar nu ben ik er heel blij mee. En ik krijg er mooie complimenten voor.

Wat vind jij zelf het leukste van het boek, of wat raakt jezelf het meeste uit je verhaal?
Er zijn bepaalde scènes die me nog steeds raken als ik ze lees. Als Iris nadenkt over haar geliefde en hoe hij op een afschuwelijke manier uit haar leven gaat verdwijnen en de keuzes die ze gemaakt heeft. En het hoofdstuk waarin Sylvia haar grote droom opbiecht aan de eerste die voor haar gevoel echt naar haar luistert. Het “ik ben soms zo moe” wat iedereen volgens mij herkent uit de film Alles is Liefde. Op momenten dat ik zelf overloop van de stress is dat zo herkenbaar.

Ben je op pad gegaan en heb je plaatsen bezocht om inspiratie op te doen, zo ja waar heen?
Nee, eigenlijk niet bewust op pad. Het vakantiehuis had ik al in mijn hoofd voor ik met het verhaal begon. En ook andere dingen, in het ziekenhuis bijvoorbeeld en in de ambulance kwamen toevallig op mijn pad. Dat waren welkome ervaringen, omdat ik zo de werkelijkheid en fictie met elkaar kon vergelijken.

Heeft het boek een boodschap?
Ik heb een motto in het boek: “You can kid the world, but not your sister”, maar ik eindig mijn verhaal met dat iedereen toch recht heeft op een paar geheimen. En dat vind ik ook.

Een Boodschap aan je lezers en de leden/volgers van deze site/pagina:
Ik vond het heel spannend om de eerste recensies te lezen en berichten terug te krijgen vanuit mijn kennissenkring en van mijn familie. Het is heel fijn dat ik terugkrijg wat ik ook verwacht en wat ook mijn intentie was. Het is een fijn boek om te lezen, je leest het zo uit, je wilt doorlezen. Geen hoogstaande literatuur, maar wel voor je gevoel “een weekendje weg”. Even weg uit je eigen leven en lekker met een boek op de bank. Als ik dat bij veel mensen kan bereiken, dan ben ik dik tevreden! En wie weet… ooit nog eens een serie of film over deze zussen en hun weekendje weg.
Dankjewel, Natasja, voor dit podium!

Blogtour week: P.I.D- Interview met Bronja Hoffschlag

pid

Ben je zelf Beatles fan?
Nee, niet echt. Ze hebben veel muziek gemaakt die ik goed vind. Ik draai hun platen ook wel, maar ik ben geen fan. Ik ben eigenlijk altijd meer een Rolling Stones-meisje geweest.

Zie je zelf ook dingen in bepaalde liedjes?
Absoluut. Hoe vaker je ze hoort, hoe meer je kunt linken aan het Paul-Is-Dead-fenomeen. Het vroege werk is daarbij natuurlijk alleen interessant als vergelijkingsmateriaal, maar vanaf Sgt. Pepper heb ik de liedjes echt woord voor woord ontleed en zelfs alles achterstevoren gedraaid. Ik wilde weten hoe het is om zo intensief met een complottheorie bezig te zijn, zoals mijn hoofdpersonage Tom.

Zou je je terug in de tijd zou willen gaan en het zou ter plekke zou willen meemaken en onderzoeken?
Ja! De jaren ’60 hebben altijd een enorme aantrekkingskracht op me gehad en ik had heel graag in die tijd willen leven. De vrijheid van kunst was toen echt op zijn hoogtepunt, dus ik zou daar sowieso heel erg op mijn plaats zijn geweest. Om met de kennis van nu alles te kunnen observeren zou helemaal fantastisch zijn.

Mensen die je boek hebben gelezen kijken nu heel anders naar The Beatles, ze gaan er opletten! Wat vindt je ervan dat je dit voor elkaar krijgt bij lezers?
Ik vind het prachtig als mijn verhalen mensen aan het denken zetten. Het is niet mijn bedoeling om met mijn boek lezers ergens van te overtuigen, maar ik vind het mooi dat ze stilstaan bij mogelijkheden. Gedurende mijn research heb ik zoveel mooie en bijzondere mensen leren kennen, die gewoon zoveel meer verdienen dan een sticker op hun voorhoofd met het woord ‘gek’ en ik gun hen dat mijn lezers denken ‘misschien hebben ze wel een punt’.

Hoe kwam je op het idee voor dit verhaal?
Ik liep er letterlijk toevallig tegenaan. In de zomer van 1999 was ik op een feestje in Engeland. Door een kennis werd ik voorgesteld aan een oude man, die in de jaren ’60 en ’70 als bodyguard voor de Rolling Stones had gewerkt. Ik vond het leuk om zijn verhalen te horen en hij vond het leuk dat zo’n jong iemand interesse toonde. Uiteindelijk kwam het gesprek op de Beatles en vroeg hij me of ik wel wist dat Paul een bedrieger was. Het klonk heel bizar en vergezocht, maar het liet me niet los.

Geschiedenis en heden samen verwerken vind ik een kunst, komen er nog meer boeken aan, waar je deze magie in stopt? (ik hoop van wel)
Op dit moment werk ik natuurlijk aan deel 3 van mijn trilogie, waarin dat sowieso natuurlijk ook weer aan de orde is. Die ga ik nu eerst af maken. Wat er daarna komt, weet ik nog niet.

Er staat Roman voor op het boek. Maar het is niet in een hokje te stoppen toch?
(ik zelf vind het een mysterieuze roman, met veel spanning). Hoe zou jij het zelf beschrijven?
Je komt er niet onderuit om een genre te kiezen en voor dit boek was roman het meest passend, maar hokjes zijn echt een crime. Ik hou niet van hokjes, niet als mens en niet als auteur. Als ik echt een label op dit boek moet plakken, zou ik zeggen dat het een coming-of-age-roman is, gebaseerd op waargebeurde feiten en met wat lichte thrillerelementen.

Je bent ooit de weg van selfpublishing ingeslagen. Je hebt hiervoor een uitgeverij opgericht. Voelt het hierdoor nog steeds als selfpub en zou je ooit anders willen?
Een ander woord voor selfpub is independent writer en dat ben ik. Onafhankelijk en met totale creatieve vrijheid. Dat is het systeem dat voor mij werkt en ik zou niet anders willen. Ik zou niet kunnen werken met deadlines en redacteuren.

Wat vind je van alle reacties tot nu toe?

Tot nu toe krijg ik alleen maar mooie berichten over ‘P.I.D.’, dus ik ben helemaal gelukkig.