Alberto Angela- Cleopatra

Dit boek schetst een beeld over hoe Cleopatra, haar leven er uit gezien, KAN hebben.

Het verhaal begint bij Julius Ceasar in Rome, waar ze volgens eigen zeggen een kind mee had. De laatste dag van Julius wordt op papier gezet met de tijdstippen erbij.

Na de moord op Julius breekt er chaos uit.

Erg uitgebreid en totaal niet spannend of boeiend. Ik had een heel spannend boek verwacht. Maar dit boek is dik geworden, door te veel informatie, die niet echt boeiend is. Langdradig.

Er staan veel kleurenfotos in het boek, dat maakt het nog enigszins aantrekkelijk.

M. Antonius komt natuurlijk ook voorbij. De zogenaamde zelfmoord van Cleopatra. Octavianus, die de macht overneemt. Het verhaal ken je wel. Maar het is op papier gezet als een opsomming en leest niet zo vlot, zoals een leesboek hoort te lezen. Ik had er echt grote moeite mee. En dat heb ik niet snel.

Alles wordt tot op de details beschreven. Cleopatra neemt je bijvoorbeeld mee door haar stad…. Het leven met haar kinderen en vooral haar liefdesleven. Was ze nou slim of sluw?

Achterin staan een aantal landkaarten.

De interpretatie van deze auteur op het leven van Cleopatra, moet je liggen. Mij kon het niet bekoren, helaas.

Twintig jaar uit het leven van de eerste vrouw, die geschiedenis schreef.

Het is erg jammer dat het absoluut niet vlot leest. Je hebt hier echt met een geschiedenisboek te maken. Het is mij te stoffig, de stof is ook erg droog. Het leest niet fijn en is behoorlijk slaapverwekkend af en toe.

Ik geef het 2 sterren. Het is misschien voor iemand anders juist wel een geweldig boek. Maar voor mij was het te langdradig om me in het verhaal te krijgen. 2**.

De wereld staat stil…..

Het begint erop te lijken dat de wereld (bijna) stil staat. Ik ben trots op de mensen die het draaiende houden… Met man en macht, zij aan zij. Toppers!

Ik merk aan mezelf dat ik even een stapje terug moet nemen. Zorgen voor mezelf en mijn geliefden.

Mijn blogs staan daarom voorlopig op een laag pitje. Er zijn veel mensen, die nu juist meer gaan lezen. Ik niet. Heb teveel last van chronische vermoeidheid en de fibromyalgie op het moment. Je probeert je niet druk te maken. Maar dat is vrijwel onmogelijk als je de wereld ziet. Ik heb ook hooikoorts op het moment, dus ik ga even terug in mijn cocon. Alle blogs die zijn ingepland, komen gewoon online, maar niet meer. Op de Facebookgroepen zal ik wel gewoon aanwezig zijn en af en toe wat laten horen.

Nu zijn er mensen die vragen: wat doe je dan als je niet leest? Ik ben te onrustig om te lezen, dus ik luister en kijk veel muziek. Maar ook films en series. Maar ik ben ook veel bezig met de huisdieren. Iedereen gaat anders met de situatie om. Ik wil zoveel mogelijk binnen blijven, maar moet ook blijven bewegen en een frisse neus halen is erg fijn ( wel jammer dat het grasmaai seizoen weer is begonnen😂).

Hou je taai, we komen er doorheen.

Het gaat maanden duren, zodra ik me beter voel ga ik recensies uittypen en weer wat meer lezen. Het spijt me voor iedereen die op mijn mening zit te wachten. Maar ik lees nu echt waar ik zin in heb ( als ik al lees) en als ik niet te moe ben. En deze week is er echt ingehakt, bewust en onbewust.

Veel liefs Tazzy

Rien Poortvliet- Van de hak op de tak

De titel zegt het al……Dit boek is niet samen te vatten. Rien Tekent en schrijft over allerlei dingen die in hem opkomen. Dit kan gaan over zijn jeugd, de tweede wereldoorlog, zijn woonplaats, zijn tuin en heel veel dieren.

Met veel humor en een knipoog, schetst hij zijn wereld en denkwijze op een unieke manier.

Herkenbaar voor mij waren de Jack Russells.

Rien kon zich ook erg opwinden over bepaalde dingen, dat steekt hij niet onder stoelen of banken. Hij gooit het er allemaal uit. En dat maakt het ook een eerlijk boek. Hij is open en zegt wat hij denkt. En hij tekent er ook nog eens prachtige illustraties bij. Ik hou van deze man, en dat zal nooit veranderen.

Hij heeft het over de gekste dingen. Soms over doodnormale dingen en grapjes maakt hij om de haverklap.

Het is een erg fijn en vooral dik boek, om even lekker in te verdwalen en zo nu en dan, lig je in de slappe lach. Dat garandeer ik je!

Het is jammer dat het omslag weg is, maar ik ben er echt blij mee, pareltje in mijn boekenkast. Hij krijgt 4 **** van mij.

Zo nu en dan was het heeeeeeeeeel moeilijk om een bepaald woord te ontcijferen. Het is een akelig handschrift af en toe. Dus deze woorden blijven een raadsel. lol!

Gastrecensie: Conny Schelvis-Mens over: Tanja Wassenberg- Het walviskind

Titel Het walviskind, een familiegeschiedenis rond de walvisvaart
Auteur Tanja Wassenberg
Uitgeverij Aspekt
Isbn 9789463386210

Beoordeling 3.5 ster

Tanja Wassenberg (1959) is historica en schrijver. Ze publiceerde is diverse wetenschappelijke tijdschriften en schreef dit verhaal over de Nederlandse walvisvaart. Het leest als een roman en leert ons over deze periode uit onze geschiedenis.

Tanja Wassenberg is een echt walviskind (zoals ze dit benoemt in het laatste hoofdstuk van deze familiegeschiedenis). Geboren als een ‘moetje’ van een vader die op de walvisvaart werkte. De walvisvaart werd in de jaren vijftig van de vorige eeuw nieuw leven ingeblazen als oplossing voor het voedseltekort en het tekort aan oliën na de Tweede Wereldoorlog.

Jan Wassenberg, de vader van Tanja, wordt tijdens de hoogtij dagen van deze walvisvaart, in plaats van een volksjongen de grootste reiziger van de buurt. Tanja groeit op al vissend met haar vader, leerde vis fileren en hoorde de schippersverhalen van haar vader aan. Na het overlijden van haar ouders vindt ze een stapel brieven uit de periode dat haar vader voer op de Willem Barendsz en correspondeerde met haar moeder. Dit was de aanleiding van Tanja Wassenberg om onderzoek te doen naar de walvisvaart in Nederland in die periode. Door ook haar vaders rol daarin te achterhalen geeft het een persoonlijk en betrokken verslag weer.

Eigenlijk wist ik niet veel van de walvisvaart en zeker niets over die van Nederland. Bij walvisvaart dacht ik meer aan ‘Moby Dick ‘ taferelen en koppelde dat nooit aan ons eigen land laat staan dat het kort na de Tweede Wereldoorlog hier een belangrijke bron van inkomsten was. De jaren vijftig van de vorige eeuw zijn nog niet eens zo gek lang geleden en mijn associatie is die bij een tijd van veel langer terug.
Het verhaal trok daarom ook meteen mijn belangstelling bij het lezen van de achterzijde.

Tanja Wassenberg, heeft mede door haar persoonlijke zoektocht/verhaal er in te verwerken, een toegankelijk en duidelijk verhaal geschetst over deze periode uit de Nederlandse geschiedenis. Door het plaatsen van fragmenten uit de brieven en foto’s geeft het een realistisch beeld. De persoonlijke noot maakt het levendiger en prettiger om te lezen. Geen saai geschiedenis verhaal vol feiten (die hier niet ontbreken hoor) maar een verhaal over echte mensen en hun geschiedenis. Zelfs mensen die niet snel een geschiedenisboek zullen oppakken zullen dit verhaal zeker kunnen waarderen.

Conny Schelvis