19x Soms Niet

Soms zit het mee, soms niet… Deze tekst is een goede beschrijving voor deze verhalenbundel. Sommigen mensen zijn nietmvoor het geluk geboren.

Het genre zou ik roman noemen, met zo nu en dan een uitstapje naar een ander genre. Zelfs science fiction komt aan het bod. Het is dus een mix van genres, verweven in korte verhalen.

De verhalen gaan over geluk, gelukig zijn, familie, vertouwen en pech hebben. Ik zal ze allemaal even in het ultra kort samenvatten.

Jagers. Duisternis. Angst…..

Kun je proberen om aan je lot te ontkomen?

Een vrouw die moet gaan genieten van haar vrijheid.

Een (on)schuldig kind?!

Zuurstof is leven!

Net niet gelukkig getrouwd.

Wat is persoonlijke vrijheid? Of laat je andere mensen bepalen, hie jij je leven moet leiden?

Je oude dag: heb jij alles uit het leven gehaald wat erin zat?

Afscheid nemen van de belangrijkste persoon in je kindertijd.

Vriendschap en vertrouwen.

Wachten loont. Haasten niet.

Soms zit alles tegen. Hoe ver zou jij gaan om je gezin te kunnen onderhouden?

Een (on)vervulde kinderwens .

De dieren nemen de wereld over. Deze was mijn favoriet.

Ben jij (wel) gelukkig getrouwd?

Wat zal men over jóu zeggen, op je begrafenis?

Relaties aangaan…. of juist niet…

De liefde voor een kat.

Vluchteling.

Jezelf redden.

Ik denk dat er voor iedereen wel minstens 1 verhaal in staat, die je aanspreekt. Het is een goede mix van verhalen, om over na te denken. Wat als? Soms gaat alles mis… en soms komt Het ook weer goed.. is dat het lot? 4****

Advertisements

Voorproefje: Gerechtigheid – Mark van Dijk

Als klein meisje woonde ik met mijn ouders en Kirsten in de Colijnstraat, op de bovenste verdieping in een van de drie torenflats die onze kustgemeente rijk is. Het klinkt misschien niet als veel, maar vanuit de woonkamer hadden we een grandioos uitzicht over de uitwatering, het strand en de duinen.
Zo fris als het uitzicht was, zo vermoeid zag ons interieur er uit. Het bankstel stond al zo lang op zijn vertrouwde plek, dat de loop in de verschoten vloerbedekking bijna tot p het beton was ingesleten. Het bijna tot op de draad versleten bankstel en het formica eettafelblad stonden in schril contrast met elkaar. Het was een samenraapsel waar ze zelfs bij de kringloop hun neus voor zouden ophalen, maar wij noemden het thuis.
Iedere ochtend hadden we hetzelfde ritueel; Kirsten en ik wachtten aan de eettafel, terwijl mijn moeder ons brood smeerde en voor zichzelf thee inschonk. Naast ons zat mijn vader voorovergebogen over een regionaal krantje en nipte van zijn tweede biertje, want: “Koffie is voor homo’s!” Van beroep was hij lasser

in een aluminiumfabriek en hij begon op dezelfde tijd als wij. Als ik aan mijn vader denk, zie ik eigenlijk als eerste zijn vlassige snor voor me. De talloze keren dat hij met rooddoorlopen ogen en enorme wallen tegen me stond te schreeuwen, kon ik als kind eigenlijk alleen maar naar die dansende wenkbrauw onder zijn neus kijken. Het ding zat vol opgedroogde stukjes en om mezelf een houding te geven tijdens zijn scheldkanonnade, piekerde ik me ondertussen suf op de vraag wat al die verschillende kleuren toch geweest konden zijn, die nu nog het meest op opgedroogd braaksel leken. Godzijdank was het bij mij en mijn zusje niet de gewoonte om mijn vader een zoen te geven als we ‘s avonds naar bed gingen.
De allereerste keer dat ik in hem het monster zag dat al die tijd op de loer had gelegen en steeds geduldig had gewacht, was toen ik een jaar of vijf was. Die nacht kan ik nooit meer vergeten.
Ik lag te slapen en werd wakker van de druk op mijn blaas. Ik moest plassen, maar ik was al aan de late kant. Met een pijnlijke buik gleed ik voorzichtig uit bed en sloop zo zachtjes mogelijk naar de slaapkamerdeur.
Het toilet lag aan het eind van de gang, één deur naast mijn slaapkamer. Een afstand van niets en ik had het bijna gehaald, mijn hand lag zelfs al op de deurkruk, toen ik vanuit de woonkamer gestommel hoorde.
Ik draaide me verbaasd om. Mijn vader kwam op me aflopen.
Ik kan me niet herinneren dat er voor die dag al eens iets was voorgevallen, behalve dan dat hij nooit echt vriendelijk of lief voor me geweest is. Voor mijn zusje trouwens ook niet, maar daar kom ik straks op.
Er was iets met de manier waarop hij naar me keek. Een half jaar later kende ik zijn dronkenmansgezicht als geen ander, maar die nacht zag ik mijn vader voor het eerst als het monster dat hij was. Zijn ogen stonden glazig in zijn rood aangelopen hoofd en hij keek me niet recht aan. Bovendien hing er een vreemde, zure lucht om hem heen.
Vanuit het niets begon hij tegen me te vloeken en beet me toe dat ik ‘s nachts op mijn nest moest blijven liggen. Hij wilde weten waar ik het gore lef vandaan haalde om zijn gezag te ondermijnen.
Ik had geen idee waar hij het over had en moest inmiddels echt héél nodig plassen. Dus ik draaide me om en opende de deur van het toilet. Op datzelfde moment voelde ik een brandende pijn in mijn zij en ik vloog met een smak tegen de muur. Te geschrokken om te huilen keek ik naar mijn vader, misschien wist hij wat er zojuist was gebeurd.
Zijn gezicht stond verbeten en hij schopte me opnieuw in mijn zij. Deze tweede trap deed zoveel pijn, dat ik mijn hoge nood niet langer meer kon ophouden en ik liet mijn plas lopen. Terwijl de natte plek zich langzaam aftekende en de urine langs mijn benen op de grond druppelde, werden zijn bloeddoorlopen ogen groot van ontzetting. Hij greep me in mijn nek en smeet me door de gang naar de woonkamer. Ik smakte met mijn hoofd tegen de muur en schaafde mijn knie, dwars door de dunne pyjamastof. Ook mijn gezicht en knokkels gleden langs de muur, waarbij de korrelpleister op de wand als schuurpapier werkte en diepe krassen maakte. Ik was bij de tweede trap al begonnen met huilen, maar hierdoor begon ik pas echt te krijsen van de pijn. Mijn vader noemde me een smerig kind en vroeg waarom ik niet meteen het hele huis onder piste.
Door alle tumult was mijn moeder wakker geworden en haastte zich de slaapkamer uit. Aan niemand in het bijzonder vroeg ze wat er in hemelsnaam aan de hand was. Voor mijn vader waren deze woorden genoeg om opnieuw door het lint te gaan. Ik stond erbij en zag hoe hij mijn moeder aanviel en aftuigde. Hij werd gek, ik kan het niet anders zeggen. Slaan, schoppen, spugen, bijten, hij krabde zelfs. Met zijn vuisten bewerkte hij haar lichaam alsof ze van papier-maché was. Het was de eerste keer dat ik mijn moeder heb zien huilen. Het was ook de laatste keer dat mijn moeder zich ermee bemoeide.
Na deze keer durfde ik ‘s nachts mijn bed niet meer uit. Ook niet om te plassen. Het is gênant om te bekennen, maar ik heb tot mijn twaalfde in nat beddengoed geslapen. Ik was zo bang dat ik weer een pak rammel zou krijgen als ik eruit zou komen, dat ik daarom maar lag te wachten tot ik het echt niet meer hield, om vervolgens in de nattigheid weer in slaap te vallen. Afgezien van het feit dat het gewoon een onfrisse situatie was, was het ook nog eens ronduit armoe. Zeker in de winter, wanneer het in mijn slaapkamer praktisch vroor. Maar dat was altijd nog minder erg dan weer zo vreselijk in elkaar geslagen te worden. Nadat mijn vader een aantal keren iets over dat bedplassen had gezegd (hij dreigde er anders zelf iets aan te doen), hebben we een po geprobeerd. Maar dat was niet de oplossing die mijn vader voor ogen had. Nadat ik de gevulde po een keer ’s ochtends naar mijn hoofd had gekregen, waardoor mijn slaapkamer drie weken lang naar urine stonk, begon mijn moeder het natte laken en de matrashoes maar te verstoppen, om verdere onrust in het gezin te voorkomen en waste deze wanneer hij naar zijn werk was.
Achteraf bekeken viel het die ene avond nog wel mee. Zó dronken was hij toen ook weer niet. We hebben hem naderhand wel erger meegemaakt. Veel erger.

Jean-Paul Dullers – Hondenleven

Dit is een verhaal, grotendeels gezien door de ogen van een hond. Dit zorgt voor veel humor, mar ook liefdevolle momenten. Ik heb er van genoten, honden delen lief en leed met mensen. Als ze zouden kunnen praten….. dan denk ik dat ze ons nooit zouden voorliegen. Oscaar komt terecht bij excentrieke mensen, zij maken vanalles mee. Hij verteld over zijn familie en de andere honden om hem heen. Hoe ziet Hij zijn baasjes? En begrijpt hij de mens eigenlijk wel? Zijn baasje is halverwege het boek dol op wandelen en koersen met zijn trouwe viervoeter. Oscaar zelf gaat mee om zijn baas een plezier te doen. Het is allemaal leuk en interessant om te lezen, maar op een moment was ik als lezer ook moe, zodra ik het woord koers hoorde. Arme Oscaar, lol.

Er zitten ook aangrijpende momenten in, houdt de tissues bij de hand , lieve lezer! Het is erg aangrijpend. Het leest af en toe een beetje apart, omdat er veel vlaamse woorden inzitten. Deze moest ik opzoeken. Door het Vlaams, ging ik Oscaar een beetje zien horen praten als Samson (van Gert), ergens vond ik dat ook wel bij hem passen.

Een heerlijk boekje om te lezen als je afleiding zoekt en je afvraagt hoe een hond in het leven staat. Misschien ben je jaloers, misschien ook niet. Ik geef het 3,5*** cijfer 7!

Remco Veldhuis- Lang verhaal kort

Dit is het boek voor iedereen die de bijbel nooit heeft gelezen, er geen tijd voor had, of zich kapot schrok,toen hij/zij hoorde dat het niet over maar 1 boek ging. Het zijn er in totaal meer dan 1180 hoofdstukken! !!!!! En zo’n 66 boeken!! En dat samenvatten in 120 blz.. dat lijkt onmogelijk. Maar het is hem gelukt.

Ik was naar zijn voorstelling geweest. Hij speelt het zo goed en het is humorvol, maar zet je toch aan het denken. Op het einde heeft hij een boodschap, die erg belangrijk is. En zeker rond deze tijd van het jaar moet je op dit soort dingen gewezen worden.

Het boek is de voorstelling, maar dan op papier, met zo nu en dan een foto. Remco heeft alle boeken waaruit de bijbel bestaat gelezen en probeert je als leek uit te leggen waar het over gaat. En dat doet hij echt heel goed. De humor is soms zo droog, dat je niet meer bij komt van het lachen!!!! En zeker ook leerzaam. Hij gebruikt ook verhalen uit zijn eigen leven, om dingen iets duidelijker te maken. Het podium ligt vol met mappen. Voor elk boek een map met aantekeningen. En de tijd tikt weg. Hij wil het namelijk redden in een zeer korte tijd.

Als je iets luchtigs wilt lezen over de bijbel, moet je dit boek zeker oppakken. Het is begrijpelijk voor iedereen en enorm grappig. Zo maak je van een moeilijk onderwerp, toch iets waar iedereen plezier aan kan beleven. Ik geef het 4 sterren.