Barbara Fuchs- Missie Manhattan, familie in duizend kleuren.

Deze jong adult neemt je mee naar een aparte familie. 4 kinderen. Hun vader woont in New York, hun moeder in Nederland. Hun vader Jack is zijn droom achterna gegaan en heeft een geweldige baan in een ziekenhuis. Hun moeder zou hem met de kinderen achterna komen, maar ze wil niet weg uit Nederland. De kinderen moeten hun vader iets vertellen over hun moeder. Maar dat gebeurt allemaal in het grootste geheim. Oma neemt ze mee naar New York, terwijl hun moeder denkt dat ze op vakantie zijn, naar een warme plek.

Op het vliegveld loopt er vanalles uit de hand. Deze familie lijkt problemen aan te trekken. Oma komt ook in de problemen. De kinderen maken heel wat mee in deze grote metropool: New York. Avonturen met paard en wagens, kidnapping en nog veel meer dingen. Ze maken nieuwe vrienden ook. Alleen is het soms net iets te veel. Het wordt een beetje ongeloofwaardig. Maar het is en blijft spannend!

Het is ook een verhaal met veel emoties. Dat is goed samengeweven. Het kwam echt als een verrassing. Ik lees wel vaker een boek, dat ik normaal niet zo snel zou oppakken. En deze beviel me echt. Heerlijke uurtjes leesplezier van gehad.

Leest erg vlot. Geen moeilijke woorden. Fijn lettertype. De hoofdstukken, zijn niet te lang. Het is altijd goed duidelijk, waar je bent en met wie. Beeldend geschreven. Je ziet het als een film voor je afspelen.

De cover vind ik niet zo mooi. De titel is een beetje onduidelijk. Ik had het in de winkel nooit opgepakt. Wat erg jammer is. Want ik vond het een leuk boek. Ik geef het een 7. Dat zijn 3.5 sterren.

Alice Montgomery- 100% Harry

In dit boek lees je alles over Harry zijn leven, zijn familie, hobby’s en liefdesleven. De reis die hij heeft gemaakt in de xfactor wordt nauwkeurig beschreven. Zijn grote stap om in het one direction bootje te stappen ook. De begeleiding was slecht bij de xfactor er werd veel geroddeld en er werden gemene spelletjes gespeelt achter de schermen. Harry werd er doodziek van.

Gelukkig komen er ook veel mooie momenten voorbij, soms grappig. Maar ook weetjes die je nog niet wist. Het is een goed boek voor een fan, of voor iemand zoals ik, die meer wilt weten over dit jonge fenomeen. Ik zet hier en daar wel mijn vraagtekens bij sommige dingen. De auteur schrijft alsof ze er zelf bij was. En dat vind ik moeilijk te geloven. Want zeker op persoonlijk vlak, hebben alle jongens van 1d, de deur behoorlijk dicht gehouden en dat is nog steeds hun goed recht. Ik krijg soms het idee, dat de auteur bepaalde dingen gewoon niet kan weten en dus aan het gissen is. Toch is het op andere vlakken wel heel erg compleet. Het geeft een goed beeld van de jongen voor 1d en tijdens 1d. Maar je wilt stiekem ook wel weten waar of wat hij nu is. Hij blijft mysterieus. De jongen, die een man werd. Moeders en dochters kennen hem. Hij heeft een aantrekkingskracht, die niet te beschrijven valt. Een jongen die op oudere vrouwen valt………

Deze goudeerlijke jongen is altijd aardig tegen zijn fans, maar ook tegen de mensen met wie hij werkt. Hij zal altijd iedereen een hand geven. Hij is heel dankbaar. Ookal is hij een superster, hij zal altijd het jongetje blijven, waar zijn moeder zielsveel van houdt. Hij is heel down to earth gebleven. Hij loopt niet naast zijn schoenen.

Ik hou ook van zijn humor. Die is gewoon super grappig. Soms een beetje duister of sarcastisch, in de trant van John Lennon. Lennon, weer zo’n man, die normaal had willen leven, maar de beroemdheid moest accepteren. Hij is ook nooit veranderd in een ander persoon. Met beide voetjes op de grond gebleven. Natuurlijk had hij zijn streken. Die heeft Harry ook. Maar vergeet even niet, dat hij nog maar 16 jaar was. Bijna van de een op de andere dag, was hij bekend. De meisjes en vrouwen lagen aan zijn voeten. Hoe ga je daarmee om, Als je zo jong bent? Hij heeft dat niet altijd even goed aangepakt, maar leerde snel. Hij geniet van het leven. Dat verdient hij ook.

Veel dingen zullen een mysterie blijven. Totdat hij zelfover en groot aantal jaren een dikke autobiografie zal uitbrengen. Harry is nog lang niet klaar. Zijn leven is pas begonnen. Hij heeft nog zoveel te doen, te beleven en te geven!

Ik vergelijk hem kwa kleding écht een beetje met johnny depp en keith richards. Harry kan echt bijna alles aantrekken en hij komt ermee weg. Ik weet niet wat dat is…

Ik vond het een zeer vermakelijk boek, er staan veel foto’s in… en er zit een poster bij. Voor de echte fans een must… Maar wie Harry nu echt is? Mijn antwoord daarop is: zichzelf.

Vlot geschreven, leest erg fijn, smaakt naar meer, en hij zal oms in de toekomst nog veel stof tot nadenken geven. Kijk maar eens naar zijn video clip watermelon sugar. Het bevat veel eastereggs. Zijn mooiste sololiedje vind ik tot nu toe Falling. Die prachtige videoclip, ook weer met een boodschap. Namelijk dat hij iets overwonnen heeft.

Zijn stem. Zijn uithalen…..

Hij is gewoon Harry en Harry kan bijna alles. :-).

Ik geef het boek 4**** en stop nu met typen, want over hem raak ik nooit uitgepraat.

Angele Evers- Goud weven van oud ijzer

Angele is 50 en haar geliefde zet haar aan de kant. Ze is een vrouw die niet alleen kan zijn. Ze wordt snel verliefd op iemand anders en gaat er nog sneller mee samenwonen. Deze man is een lieve man, met een duistere kant. Toch blijft ze bij hem. Ik kreeg de kriebels van hun ruzies. Als ik daar in verzeild zou raken, was ik meteen weggegaan. Maar Angele is anders, zit totaal anders in elkaar. En dat zorgde voor veel onbegrip van mijn kant. Dat vind ik erg jammer, ik kreeg geen binding met het hoofdpersonage. Maar er zijn veel meer mensen die met dezelfde problemen kampen. Voor deze personen, is dit boek echt geschikt.

Soms stap ik uit mijn comfortzone en lees een boek dat ik normaal nooit zou oppakken. Zo kom je soms weleens een pareltje tegen. Dit is een autobiografische roman over een heftige liefde.

Tijdens het lezen heb ik me meerdere malen afgevraagd of het echt waargebeurd is. Want ik kon het bijna niet geloven, dat deze vrouw, zo kon leven. Tegen het einde word je pas wijzer, over wat er met haar aan de hand is. Het einde is ook best hard te noemen.

Drugsproblemen, relatieproblemen en psychische problemen. Dit boek geeft je een goede kijk in hoe het leven er voor zo’n persoon uit ziet. Maar het was geen boek voor mij. Ik heb het met moeite uitgelezen. De druppel was voor mij ook echt dat er pastorale dingen bij kwamen en het geloof. Ze gaat wel aan zichzelf werken, op een gegeven moment.

De cover vind ik absoluut niet mooi. Zou er in de winkel zo bij vandaan lopen. De titel trekt me ook totaal niet.

De schrijfstijl en De flashbacks, haalden mij ook steeds uit het vehaal. Helaas dus mijn boek niet, maar misschien wel voor jou… ik kan het geen voldoende geven. 2,5 sterren.

Sonn Franken- Woordenstreken

In dit boek neemt Sonn je mee op reis door zijn leven. Hij geeft zichzelf soms behoorlijk bloot. Het is eerlijk, de waarheid en oprecht. Toch zijn er ook fantasievolle verhalen, gedichten en een beetje sf te vinden tussen deze verhalen, die hij op dit papier neer heeft gezet. Hij schildert in woorden. Sommige verhalen zijn spannend, andere gewoon mooi en weer andere verhalen raken je, in je hart.

Hij schrijft over zijn tripjes op de motor, want hij is een echte motormuis. Hij gaat er graag op uit. Dat is hem met de paplepel ingegoten. Veel verhalen spelen zich af in de omgeving waar hij op groeide of in de stamkroeg.

De titel vind ik trouwens erg mooi. Het zijn geen penseelstreken, maar woordenstreken, zoals alleen Sonn dat kan.

Het is een verzameling verhalen met verschillende onderwerpen. Ik zal ze proberen te beschrijven.

Een soort korte bio over hemzelf en zijn familie. Hoe is hij gaan schrijven? Wat triggert hem om te schrijven?

Een horror zeilreis. Klimaatverandering. Vrijheid van meningsuiting. Historische verhalen met spanning. Mobiel zijn. Levensverhalen. Verhalen met een boodschap.

Het verlies van zijn ouders. Dat raakte me echt diep. De gedichten, die hij voor, ze schreef, zijn echt heel mooi. Hij weet het zo neer te zetten, dat het over je eigen ouders kan gaan.

Persoonlijke verhalen wisselen elkaar af met fictie. Elk nieuw verhaal is een verrassing.

Tweede wereldoorlog. Terroristen. Gedichten. Liefde. Bevrijding. Politiek. Wraak. Openhartigheid. Een kapper.

Een verhaal dat zich in de toekomst afspeelt en te maken heeft met de maan Ganymedes. Spoken die rondwaren en schade aanrichten.

Ik heb er van genoten. Deze bundel heeft voor ieder wat wils. Er waren een paar verhalen waar ik niet veel mee had. Maar de meeste vond ik erg goed. Het is vlot geschreven ( op een enkel verhaaltje na) en leest daarom als een trein. Als je een bundel van deze auteur uithebt, smaakt het altijd naar meer. Hij is nog lang niet uitverteld en ik kijk alweer uit naar de volgende woordenstreken.

Het boek krijgt van mij 4****.

Theo Barkel – Epilepsie… of niet..?

Twee verhalen over de gezondheidszorg in Nederland.

De eerste gaat over Theo zelf. Hij begint met een soort biografie en neemt je daarna mee, vanaf het het moment dat zijn klachten begonnen. De artsen hebben hem veel diagnoses gegeven. En ze gaven vooral veel medicatie. Medicatie waar hij gewoon niet kon bij functioneren. Het eist zijn tol, zeker als je een hardwerkende man bent, met een mooi gezin. Alles begint er dan onder te lijden. Het is echt vreselijk om te zien, hoe onzeker zijn leven was. De angst voor aanvallen….. En hij heeft er echt zo lang mee gelopen. Totdat hij voor een second opinion naar België uitweek. Daar ging een wereld voor hem open. Daar hebben ze hem zo goed geholpen en kwamen ze er achter wat hij nu echt mankeert. En dat was een shock, maar ook een ommekeer in zijn leven.

Het tweede verhaal gaat over zijn zoon Maurice. Hij valt als tiener uit een waterglijbaan, komt heel slecht terecht en breekt zijn heup. De breuk zit op de meest erge denkbare plek, die je kunt bedenken. Voor een jongen in de groei, is het zijn hele jeugd behelpen geweest. Hij heeft veel pijn gehad en veel problemen. Hij kon wel een nieuwe heup krijgen, maar in Nederland kun je die maar 1x keer in in je leven krijgen. En hoe lang gaat zo’n nieuwe heup mee denk je? Het klinkt als een doodsvonnis. Uitbehandeld. Verschrikkelijk om te lezen!! Ook hier vonden ze de weg naar Belgie, een wereld van verschil.

Ik kwam een tijdje geleden aan de praat met Theo, over de de Nederlandse gezondheidszorg en schrok van zijn ervaringen. Maar eigenlijk was het ook niet zo verrassend. Ik heb zelf ook een niet zo goede ervaring. Heb zelf echt meer dan 20 jaar moeten wachten op de een diagnose, die heb ik daarvoor nooit gehad. Het was meer van: leer er maar mee leven. Het zwart op wit hebben, is echt een overwinning hoor.. Er wordt in Nederland minder snel actie ondernomen. Ze doen minder onderzoek, maar schrijven wel heel snel medicijnen voor. Ik denk soms weleens: hebben artsen aandelen in medicijnen? Het feit is dat je met beter en nauwkeurig onderzoek, sneller tot een diagnose kan komen. En wat nog belangrijker is: de juiste diagnose. Want als een arts zegt: je hébt dit, dan geloof je ze toch? Nou, als je twijfelt, gewoon door blijven gaan tot iemand je helpt. In Theo zijn geval was Belgie de uitkomst. Alle lijkt persoonlijker daar. Natuurlijk heeft hij ook goede ervaringen in Nederland. Maar niet in de bepaalde ziekenhuizen, daar ben je gewoon een nummer. Je moet echt blijven volhouden. Ik zelf had het geluk dat ik een goede Nederlanderse arts trof, die er meteen werk van maakte. (Nadat ik echt een compleet wrak was. Dat wel)…. Want het motto is wel vaak, zie je niets aan persoon? Dan zal het wel meevallen. Dat haalt Theo ook aan, erg herkenbaar. Ik heb niet wat Theo heeft, maar de juiste diagnose is een wereld van verschil, dat kan ik alleen maar beamen.

Het is een zeer meeslepend verhaal, leest vlot en de uitleg is perfect. Eke situatie, kun je hierdoor helder voor je zien. Je moet wel af en toe een beetje afstand nemen, want het is behoorlijk heftig. Het raakt je, dat kan niet anders!!!!

Het is een zeer aangrijpend en persoonlijk verhaal. Hij geeft zich echt bloot. Al zijn gevoelens en herinneringen zet hij op papier. Als lezer val je van de ene verbazing in de andere.. je vertrouwen in de gezondheidszorg krijgt een flinke deuk. Het voelt onwerkelijk dat zo met mensen omgaan. Het is geen goed onderzoek, maar bijna natte vinger werk. Soms sta je met je mond vol tanden. Of je wordt gewoon kwaad. Het boek wakkert alle emoties aan die je in je hebt zitten. Ik vond het bijzondere verhalen van een vader en een zoon, die niet opgeven. Echte doorzetters.

Ik kan niet anders dan 5 sterren geven, dit boek blijft me voor altijd bij. *****

Yoeke Nagel- ZOEKEN- naar mijn moeders moeder

Dit is het verhaal van Jeanne van Emden. Haar kleindochter wil te weten komen, wat er met haar oma gebeurt is. Ze is spoorloos verdwenen in de tweede wereldoorlog. Samen met haar moeder probeert ze te achterhalen, wat er allemaal aan de hand was. Haar moeder heeft een map met papieren herinneringen aan haar eigen moeder. Vanuit die map, komen ze steds een stapje verder. De kleinste aanwijzing, kan de juiste zijn.

Het is een lange zoektocht, sporen lopen dood. Het is frustrerend voor de mensen die haar lot willen kennen.

Het was een bijzondere oma, ze heeft dingen voor het verzet gedaan. Werkte voor een illegale krant, ze was joods en doof. Er is alleen nooit een stukje bewijs gevonden dat ze is omgekomen in de oorlog…… de familie wil het afsluiten. Maar waar begin je dan?

Ze komen er ook achter dat de oorlog doorgegeven wordt van generatie op generatie. Het zit in hun allemaal.

Sommige gebeurtenissen, zouden op meerdere manieren zijn kunnen uit te leggen. Dus pent de auteur neer: wat er mogelijk heeft plaatsgevonden. Er zijn diverse theorieën. Het is op dat punt net wat je wilt geloven. Het is een zeer persoonlijk verhaal. De emoties, lopen soms hoog op.

Het belangrijkste is dat ze hun genen delen, oma leeft in haar familie voort.

Ik vond het een interessant verhaal. Er is veel onderzoek gedaan en af en toe krijg je dan een stuk door de ogen van Jeanne te lezen. Dat zijn de mooiste stukken. Je gaat echt terug naar die oorlogstijd.

Deze vrouw was sterk en heldhaftig. Ze deed wat ze moet, ze deed het goede.

Het leest vrij vlot. Een bijzonder persoonlijk verhaal, dat op papier gezet moest worden. Het krijgt van mij een 7. Dat zíjn 3,5 sterren dus.

Gastrecensent Conny Schelvis-Mens over: De lessen van meneer Picquier

Titel De lessen van meneer Picquier
Auteur Marc Roger
Vertaling Marga Blankestijn
Uitgeverij A.W.Bruna
Isbn 9789400511705

Marc Roger is van zijn beroep voorlezer. Ik wist niet dat je dat als beroep kon hebben maar het lijkt mij heel mooi om zo mensen te ontroeren met je verhalen. ‘ de lessen van meneer Picquier’ is zijn debuutroman. In deze roman staat de liefde voor lezen, boeken en voorlezen centraal.

Meneer Picquier heeft, vanwege zijn leeftijd en zijn gezondheidsproblemen ( onder andere ziekte van Parkinson), zijn boekhandel moeten sluiten en zelfstandig wonen zat er ook niet meer in. Hij betrekt een kamer in het verzorgingstehuis “Les Bleuets” en hoewel klein behuisd heeft hij zijn kostbaarste bezit, drieduizend boeken, mee kunnen nemen. Al zijn kamerwanden zijn tot aan het plafond gevuld met boeken. Helaas kan hij door zijn ziekte niet meer lezen en dat is wat hij het allerliefste doet. Grégoire is een achtienjarige jongen die zijn school niet heeft afgemaakt en via zijn moeder een baantje in de keuken van het verzorgingstehuis heeft gekregen. Het is hard zwoegen in de keuken en is blij dat hij nu ook de maatlijden rond mag brengen. Daardoor ontmoet hij meneer Picquier. Meneer Picquier vraagt of hij elke dag een uur wilt komen voorlezen en dat hij het dan wel zou regelen met de directrice. Grégoire heeft niets met boeken of lezen maar ontsnappen van het harde werken in de keuken lijkt hem wel wat. Langzaam groeit het voorleesuur uit tot een vriendschap tussen de twee en het voorleesuur wordt populair en steeds meer bewoners schuiven aan. Bij het kiezen van de boeken en het voorlezen krijgt Grégoire tips en lessen mee over praktische zaken maar ook over andere levenszaken.

Het boekje van ongeveer 200 pagina’s sprong er voor mij vanwege de kaft. Als lezer trekt een lezende figuur op een afbeelding al snel aan. Bij het lezen van de achterflap over een boekverkoper en zijn boeken wist ik al snel dat ik dit wilde gaan lezen. Ik zag meteen voor mij hoe de kamer gevuld stond met de drieduizend boeken en hoe de oude man er door heen schuifelde en kon de boekengeur bijna ruiken. Het idee van het verhaal vond ik origineel en wekte mijn nieuwsgierigheid.

Hoewel de basis van het verhaal eenvoudig lijkt zit het vol met verwijzingen naar de boeken waaruit wordt voorgelezen en quotes van bekende persoonlijkheden. Dit kon ik wel waarderen, het wekte mijn nieuwsgierigheid naar sommige personen en/of verhalen. Maar ik kan mij voorstellen dat het ook kan afleiden en het verhaal wat rommelig wordt als je daar niet zoveel omgeeft. Ook ben ik zelf niet zo Frans ingesteld dus niet alle momenten (boeken of namen) die voorbij kwamen spraken mij aan. Maar je leest daar ook wel makkelijk doorheen en dan hou je een mooi en warm verhaal over de liefde voor boeken en verhalen en een ontluikende vriendschap. De twee hoofdpersonages leren elkaar steeds beter kennen en hun vriendschap wordt intenser. Op het einde van het verhaal krijgt Grégoire een bijzondere opdracht die hij als laatste daad voor meneer Picouier gaat uitvoeren. Dit brengt een heel ontroerend einde met zich mee.

De auteur drukt zich uit in mooie zinnen en wat hij schrijft leest prettig. Naast ontroering zit er ook humor in, de oude boekverkoper kan soms leuk uit de hoek komen en heeft best nog wel leuke plannetjes om op zijn manier wat leven in de brouwerij te brengen in de stoffige omgeving van het zorghuis. Door zijn charmes kan hij sowieso wel een potje breken daar dus dat komt goed uit. Met Grégoire als zijn ‘partner in crime’ kan hij dingen laten gebeuren die hij zelf niet meer kan doen.

Ik heb genoten van dit boek en ik vraag mij af hoe dit boek als luisterboek uit de verf komt. Als het gaat over verhalenvertellers moet het wel heel mooi kunnen worden voorgedragen.

Ik geef dit boek 4,5 sterren

Conny Schelvis